10 κρασιά για το φθινόπωρο...

Μπορεί το ημερολόγιο να δείχνει τέλη Οκτωβρίου, αλλά στην πράξη μέχρι τώρα ζήσαμε ένα παρατεταμένο Σεπτέμβριο. Ο καιρός το προηγούμενο διάστημα ήταν αρκετά καλός, με θερμοκρασίες των 25°C. Παρόλα αυτά η διάθεση σιγά σιγά αλλάζει, η θερμοκρασία πέφτει, άρχισαν τα πρωτοβρόχια και οινικά αρχίζουμε να καλοβλέπουμε τα κόκκινα κρασιά (όχι ότι τα είχαμε παραμελήσει όλο το καλοκαίρι).  Ταυτόχρονα αλλάζει και η κουζίνα και τα καλοκαιρινά λαχανικά δίνουν τη θέση τους στα φθινοπωρινά. Τι πίνουμε λοιπόν το φθινόπωρο; Περνάμε σε πιο σωματώδη και λιπαρά λευκά και σε πιο εκφραστικά κόκκινα κρασιά. Η παρακάτω λίστα περιέχει μερικά από τα αγαπημένα μου κρασιά για αυτή την εποχή. Αν και ο πειρασμός να συμπεριληφθούν και ετικέτες εισαγωγής στη λίστα ήταν μεγάλος, τελικά η λίστα αποτελείται μόνο από ελληνικά κρασιά και μάλιστα μόνο ένα κρασί από κάθε οινοποιείο.  Για ακόμη μία φορά θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η λίστα δεν αποτελεί πρόταση αγοράς. Αντιπροσωπεύει μόνο το προσωπικό γούστο του γράφοντα και τίποτα παραπάνω.

Δουλουφάκης, Δάφνιος Βιδιανό 2016. 

Κίτρινο χρυσαφί χρώμα. Στη μύτη κυριαρχούν τα εσπεριδοειδή και ανθικά αρώματα. Στόμα πλούσιο, λιπαρό, γεμάτο αλλά και ισορροπημένο με ώριμα εσπεριδοειδή, πυρηνόκαρπα, και νύξεις τροπικών φρούτων. Το τελείωμα είναι μακρύ και ευχάριστο. Ένα κρασί που μπορεί να το βάλεις δίπλα σε ψαρικά, θαλασσινά αλλά και πιάτα ζυμαρικών και ριζότο.

Κτήμα Μερκούρη, Κόμη της Βερενίκης Viognier 2016. 

Χρυσοκίτρινο χρώμα, τυπική, έντονη μύτη, με όπου κυριαρχούν τα ώριμα πυρηνόκαρπα φρούτα ενώ στο υπόβαθρο ανιχνεύει κανείς ανθικά αρώματα, αρώματα εσπεριδοειδών και αρώματα βαρελιού. Πλούσιο, λιπαρό, γεμάτο στόμα με μέτρια οξύτητα και μέτρια(+) επίγευση. Ιδανικός παρτενέρ για τα περισσότερα πιάτα της φθινοπωρινής κουζίνας.

Παπαϊωάννου, Λυρικός Roussanne 2013. 


Ένα από τα ελάχιστα κρασιά που παράγονται στην Ελλάδα από τη γαλλική ποικιλία Roussanne. Η παλαίωση φαίνεται πρωτίστως στο λεμονί χρώμα αλλά και από τις ελαφρώς οξειδωτικές νύξεις στη μύτη, όπου όμως κυριαρχούν τα αρώματα ξύλου, βανίλιας, μελιού, εσπεριδοειδών και πυρηνόκαρπων φρούτων. Το κρασί θα ωφεληθεί από ένα σύντομο αερισμό, μιας που η μύτη ανοίγει κι άλλο και γίνεται πιο πολύπλοκη. Στόμα λιπαρό, μέτριας οξύτητας και ισορροπημένο. Τα αρώματα της μύτης περνάνε και στο στόμα όπου πάλι μία ελαφρά οξείδωση συνεισφέρει στην πολυπλοκότητα χωρίς να γίνεται ενοχλητική. Μέτρια σε ένταση και έκταση επίγευση με κάπως πικρό τελείωμα. Συνοδεύει λευκά κρέατα και λιπαρά ψάρια, αλλά δε θα πει όχι και σε πιάτα ανατολίτικης κουζίνας.

Οινογένεσις, X Δέκα λευκός 2011. 

Ένα λευκό παλαίωσης από τρεις γαλλικές ποικιλίες Sauvignon Blanc (55%), Ugni Blanc (15%) και Semillion. Πολύπλοκη μύτη με υπερώριμα λευκόσαρκα φρούτα και κάποιες ανθικές νότες, με το βαρέλι παρόν, αλλά χωρίς να καπελώνει τα υπόλοιπα αρώματα. Στο στόμα αυτό που εντυπωσιάζει είναι το ρωμαλέο για λευκό κρασί σώμα, η λιπαρότητα και η τρομερή ισορροπία. Τα αρώματα της μύτης περνάνε στο στόμα και κάποιες ελαφρώς οξειδωτικές νύξεις συνεισφέρουν στην πολυπλοκότητα. Ένα κρασί που με τον πλούτο του μπορεί να συνοδεύσει τα περισσότερα φθινοπωρινά πιάτα.

Καμάρα Pure, Nibus Ritinitis

Μια ιδιαίτερη ρετσίνα, με προδιαγραφές orange wine και τρομερά εκφραστικό στόμα που ταιριάζει απόλυτα με την ελληνική κουζίνα. Εκ πρώτης όψεως το θολό, πορτοκαλί σχεδόν χρώμα δε σε προϊδεάζει για το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο μπουκάλι. Στη μύτη κυριαρχούν βότανα και φρύγανα της ελληνικής υπαίθρου (θυμάρι, ρίγανη) αλλά και αρώματα κυρίως πικρών εσπεριδοειδών. Το στόμα είναι ιδιαίτερα πλούσιο και πέρα από τα βότανα και τα εσπεριδοειδή αναγνωρίζει κανείς ώριμα βερίκοκα. Η επίγευση είναι ιδιαίτερα ευχάριστη και μακρά. Συνολικά ένα ιδιαίτερα ισορροπημένο κρασί με ιδιαίτερη γεύση. Βάλτε το δίπλα σε λαδερά, μεζέδες, ψάρια, θαλασσινά, ακόμη και λευκά κρέατα.

Αϊβαλής, Νεμέα 2015. 

Χρώμα βαθύ πορφυρό. Στη μύτη κυριαρχούν τα σκουρόχρωμα φρούτα, αλλά και βερίκοκο ενώ στο υπόβαθρο μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει το βαρέλι μαζί με αρώματα ανθικά και μπαχαρικών. Στο στόμα τα αρώματα της μύτης συμπληρώνονται από μελάνι, καπνό και μαύρη σοκολάτα. Ταυτόχρονα,  η πολύ καλή ισορροπία μεταξύ τανινών, αλκοόλ και οξύτητας και η μακρά επίγευση κάνουν το κρασί απολαυστικό. Κατά την άποψή μου η καλύτερη απλή Νεμέα. Ταιριάστε το με πιατέλες τυρών και αλλαντικών, μοσχάρι γάλακτος, μαγειρευτά κρέατα και πιάτα με κόκκινες σάλτσες.

Ζαφειράκης, Λημνιώνα 2014. 

Με την χρονιά του 2015 έτοιμη να βγει στην κυκλοφορία, ψάξτε να βρείτε τα τελευταία εναπομείναντα μπουκάλια του 2014. Μιλάμε για ένα καταπληκτικό κρασί που σε τυφλή δοκιμή πολλοί θα το μπέρδευαν με Pinot Noir του Νέου Κόσμου. Ο Χρήστος Ζαφειράκης, που ουσιαστικά έφερε τη Λημνιώνα στο προσκήνιο, δημιούργησε τα τελευταία χρόνια ένα κρασί κομψό, ισορροπημένο που τόσο στη μύτη και στο στόμα κυριαρχούν  το φραγκοστάφυλο, η φράουλα και το βύσσινο διανθισμένα με νότες μπαχαρικών και λουλουδιών.  Μέτριος όγκος, πολύ καλή οξύτητα, μακρά επίγευση. Ο φινετσάτος χαρακτήρας του το κάνει ιδανικό συνοδό για πολλά πιάτα, από σολομό και τόνο, μέχρι φιλέτο πάπιας και πολύπλοκα πιάτα χοιρινού.

Αργατία, Νάουσα 2013. 

Μία Νάουσα δε θα μπορούσε επ’ ουδενί να λείπει από μία τέτοια λίστα. Όχι όμως οποιαδήποτε Νάουσα, αλλά μία που προέρχεται από ένα Boutique Οινοποιείο, κι από ανθρώπους που έχουν τόσο το μεράκι αλλά και τις γνώσεις για να φτιάξουν ένα καλό κρασί. Γευστικά ισορροπεί μεταξύ του νέου στυλ οινοποίησης, που θέλει περισσότερο εκφραστικά κρασιά, και των πιο παραδοσιακών οινοποιήσεων. Έτσι έχουμε ένα κρασί με έντονο κόκκινο φρούτο στη μύτη, αλλά και τα παραδοσιακά αρώματα της αποξηραμένης ντομάτας και του πολτού ελιάς. Το στόμα είναι ισορροπημένο, στιβαρό, με τις ταννίνες παρούσες, αλλά χωρίς να ενοχλούν και με μία ιδιαίτερα ευχάριστη επίγευση. Συνοδεύει κόκκινα κρέατα ειδικά, όταν είναι μαγειρεμένα με σάλτσα ντομάτας, και παλαιωμένα τυριά, αλλά δε θα πει όχι και σε λευκά κρέατα με έντονες σάλτσες.

Αμπελώνες Αντωνόπουλου, Νέα Δρυς 2013.  

Χρώμα σκούρο κόκκινο, σχεδόν αδιαπέραστο. Τυπικά αρώματα της ποικιλίας (μικρά κόκκινα φρούτα και πράσινη πιπεριά) με έντονη επίδραση από το βαρέλι (βανίλια, καπνός, μπαχαρικά). Στο υπόβαθρο ίσα που ανιχνεύονται αρώματα παλαίωσης (forest floor). Στο στόμα η πρώτη εντύπωση έρχεται από τις τανίνες, που χωρίς να είναι επιθετικές,  δεν έχουν δαμαστεί ακόμη από το χρόνο. Σε δεύτερη φάση σε κερδίζει τόσο το πλούσιο και ισορροπημένο στόμα. Το τελείωμα είναι ιδιαίτερα μακρύ και ευχάριστο. Ένα κρασί που ζητά επίμονα να ταιριαστεί με κόκκινο κρέας.

Γκλίναβος, Παλιοκαιρίσιο. 


Φυσικό, orange, ημιαφρώδες και ημίξηρο κρασί. Ένα ιδιαίτερο blend της λευκής ποικιλίας Ντεμπίνα και της ερυθρής Βλάχικο. Η πρώτη επαφή με το κρασί είναι το μελί χρώμα του, κάτι που αρχικά ξενίζει μιας και θυμίζει έντονη οξείδωση, ενώ στη μύτη ξεχωρίζουν αρώματα ώριμων πυρηνόκαρπων, μήλου, βουτύρου και μπαχαρικών. Στο στόμα είναι αισθητή η οξείδωση, που όμως δεν είναι ενοχλητική μιας που κοντράρει τον off dry χαρακτήρα του κρασιού, ενώ η παλέτα των γεύσεων ταιριάζει με τα αρώματα του κρασιού. Οι φυσαλίδες και η οξύτητα από την άλλη, το κάνουν ιδιαίτερα δροσιστικό. Η προτεινόμενη θερμοκρασία σερβιρίσματος οι 10°C με 12°C. Ένα κρασί πασπαρτού, που ο πολύπλοκος χαρακτήρας του το κάνει να ταιριάζει με διάφορα πιάτα της Ελληνικής και όχι μόνο κουζίνας.




Σχόλια