Πιερία Ερατεινή - Ερατεινές ευχές μία κάθετη δοκιμή.

Η Πιερία είναι η πλέον νεαρή οινική περιοχή της Ελλάδος μιας που μπήκε στον οινικό χάρτη της χώρας το 2008. Σήμερα δραστηριοποιούνται 14 οινοποιεία στην περιοχή. Ένα από τα πιο δυναμικά οινοποιεία της περιοχής είναι το κτήμα "Πιερία Ερατεινή", το οποίο κατάφερε από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ύπαρξής της να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα οινοποιεία της Ελλάδος, χάρη στον "Γυμνό Βασιλιά", ένα κρασί από 90% Syrah και 10% από την τοπική ποικιλία Κολινδρινό. 
Η  Πιερία Ερατεινή, ιδρύθηκε το 2006 από τους οινολόγους Παύλο Αργυρόπουλο και τον Ανδρέα Πάντο, στον Κολινδρό της Πιερίας. Έπειτα από μια πολύχρονη επαγγελματική πορεία στον αμπελουργικό και οινολογικό χώρο, οι δυό τους αποφάσισαν να ιδρύσουν την «Πιερία Ερατεινή». Το κοινό τους όραμα, αλλά και η αναγνώριση και ο σεβασμός στη δουλειά του άλλου, τους έπεισε για τις δυνατότητες και τις προοπτικές ενός τέτοιου εγχειρήματος. Πέρα από το κοινό όραμα και οι δύο τους κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους πορείας είχαν πολλές χρυσές διακρίσεις. κάτι που οφείλεται στην προσήλωσή τους στην παραγωγή αυθεντικών κρασιών με τέχνη και γνώση.

Ανδρέας Πάντος και Παύλος Αργυρόπουλος, οι άνθρωποι πίσω από το Κτήμα Πιερία Ερατεινή. Ανάμεσά τους ο Γυμνός Βασιλιάς.
Τα αμπέλια του κτήματος έχουν έκταση 150 στρέμματα και οι ιδιόκτητοι αμπελώνες είναι βιολογικοί. Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται είναι Ξινόμαυρο, το Κολινδρινό , Ασσύρτικο και Μαλαγουζιά, αλλά  και ορισμένες διεθνώς αναγνωρισμένες όπως το Chardonnay, Syrah και Cabernet Sauvignon. Οι ποικιλίες επιλέχθηκαν με προσοχή και έπειτα από μελέτη του εδάφους, του κλίματος και της προσαρμοστικότητας του ίδιου του φυτού. Οι αμπελώνες του κτήματος βρίσκονται στις λοφοπλαγιές γύρω από το γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου. Τα εδάφη είναι ελαφρά, άμμο-αργιλώδη, με σημαντική περιεκτικότητα σε ανθρακικό ασβέστιο και η κλίση του εδάφους ε'ιναι μεγάλη ενώ η εδαφική σύσταση είναι λιτή, κάτι που βοηθά στο να επιτυγχάνονται πολύ χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις που είναι απαραίτητες για την παραγωγή ποιοτικών σταφυλιών.

Τα κρασιά του Κτήματος. Από αριστερά προς δεξιά Blink, Λευκές Ευχές, Ερυθρές Ευχές, ο Γυμνός Βασιλιάς, οι Γλυκές Ευχές και τέλος το ΜΕΤΑ. Λείπει η Γυμνή Βασίλισσα.


Τις περισσότερες φορές οι οινόφιλοι ασχολούμαστε με τα Premium Κρασιά ενός κτήματος, παραβλέποντας τα υπόλοιπα. Πέρα από τον Γυμνό Βασιλιά, το κτήμα παράγει και τους οίνους "Ερατεινές Ευχές", Λευκές (blend από τις ποικιλίες Ασύρτικο, Chardonnay και Μαλαγουζιά) και Κόκκινες (blend από τις ποικιλίες Cabernet Sauvignon, Syrah, Ξινόμαυρο), τις Γλυκές Ευχές (επιδόρπιο οίνο από Μαλαγουζιά), το orange wine ΜΕΤΑ (πάλι από Μαλαγουζιά) και το αφρώδες Blink από Μοσχάτο. Πρόσφατα προστέθηκε στους οίνους του κτήματος το ταίρι του Γυμνού Βασιλιά, η Γυμνή Βασίλισσα, ένας λευκός οίνος από τις ποικιλίες Ασύρτικο και Chardonnay.
Προ ημερών δεχθήκαμε μία πρόσκληση στο Σύλλογο Οινοφίλων Κατερίνης από τον Ανδρέα Πάντο, έναν από τους δύο ιδιοκτήτες του κτήματος, να κάνουμε μία κάθετη δοκιμή τόσο στις Ερυθρές Ευχές, όσο και στις Λευκές Ευχές, κάτι που προσωπικά με χαροποίησε μιας που είναι από τα αγαπημένα μου κρασιά. Ο χώρος που επιλέχθηκε ήταν η Οινοθήκη Περιήλιον στο κέντρο της Κατερίνης, ένας από τους λίγους καθαρόαιμους οινικούς προορισμούς της πρωτεύουσας της Πιερίας. 

Από τις Λευκές Ερατεινές Ευχές δοκιμάστηκαν οι χρονιές 2016, 2014, 2013, 2011, 2010 και από τις Ερυθρές οι χρονιές 2012, 2010, 2009. Όπως πάντα ανταλλάχθηκαν απόψεις και καταλήξαμε σε σχεδόν ταυτόσημα συμπεράσματα.
Μία πολύ συνηθισμένη παρανόηση είναι ότι τα λευκά κρασιά πρέπει να πίνονται νεαρά διότι δεν αντέχουν στην παλαίωση. Ελπίζω ότι διαβάζοντας αυτό το άρθρο θα αναθεωρήσετε.

Ερατεινές Ευχές Λευκές

Όπως προαναφέρθηκε χρησιμοποιούνται οι ποικιλίες Ασύρτικο, Chardonnay και Μαλαγουζιά. Οι τρεις ποικιλίες οινοποιούνται χωριστά και παραμένουν για μερικούς μήνες σε βαρέλια ακακίας.
2016: Χρώμα κιτρινωπό. Η μύτη έχει αρκετή ένταση και πολυπλοκότητα, με αρώματα εσπεριδοειδών αλλά και τροπικών φρούτων, με κάποιες βοτανικές νύξεις, κι ένα ανεπαίσθητο βαρέλι το οποίο έχει ενσωματωθεί πολύ καλά με το κρασί (τα οφέλη της χρήσης της ακακίας). Η μύτη είναι εξελισσόμενη με το χρόνο.  Στο στόμα τώρα, το κρασί έχει πολύ καλή λιπαρότητα που ισορροπεί την οξύτητα. Τα αρώματα της μύτης μεταφέρονται και στο στόμα, ενώ το τελείωμα είναι σχετικά μακρύ. Ένα πολύ καλό κρασί με φοβερές προοπτικές εξέλιξης. Θα ήθελα να το δοκιμάσω ξανά σε 3-4 χρόνια γιατί είμαι σίγουρος ότι θα είχε βελτιωθεί περαιτέρω. Αν σώνει και καλά θα έπρεπε να το βαθμολογήσω τώρα, θα του έδινα 4 στα 5.

2014: Η δύσκολη χρονιά του 2014 απεικονίζεται σε αυτό κρασί. Το χρώμα πάει προς το χρυσαφί, η μύτη είναι λιγότερο πολύπλοκη από του 2016, με τα αρώματα να πηγαίνουν στα εσπεριδοειδή. Στο στόμα υπάρχει και πάλι εμφανής η οξύτητα, μόνο που αυτή τη φορά είναι κάπως ασύνδετη σε σχέση με το σύνολο. Η παλέτα των εσπεριδοειδών είναι και πάλι παρούσα, αλλά το φρούτο είναι ποιο ώριμο. Η επίγευση είναι μέτρια και αφήνει μία ελαφριά πικράδα. Χωρίς να έχει αρχίσει να πέφτει, δείχνει ότι δεν θα έχει μεγαλύτερη εξέλιξη. Βαθμολογία 4(-) στα 5.

2013: Το καλύτερο ίσως από τα κρασιά που δοκιμάσαμε. Χρώμα χρυσαφί, μύτη αυστηρή, που κυριαρχεί το Ασύρτικο, με νότες μεταλλικότητας. Στο στόμα όμως έχουμε μία πραγματική έκρηξη. Πλήρης ισορροπία λιπαρότητας-οξύτητας-αλκοόλ. Πολύπλοκη παλέτα, όπου και πάλι πρωταγωνιστής είναι το Ασύρτικο. Αν το δοκίμαζε κάποιος σε τυφλή δοκιμή εύκολα θα το περνούσε για Ασύρτικο. Επίγευση ιδιαίτερα μακρά και ευχάριστη. Σίγουρα έχει μερικά ακόμη χρόνια. Βαθμολογία 4.5 στα 5.

2011: Ακόμη μία πολύ καλή χρονιά. Η μύτη θυμίζει πολύ αυτήν του '13, μόνο που εδώ η μύτη είναι πιο χαμηλής έντασης και το φρούτο βγαίνει πιο επεξεργασμένο (ίσως φταίει το ότι ήταν πιο θερμή χρονιά). Η λιπαρότητα και πάλι είναι παρούσα, όπως και η οξύτητα. Απλά η παλέτα είναι πλέον διαφορετική, θυμίζει περισσότερο ένα υπερώριμο Chardonnay που έχει περάσει από βαρέλι, ενώ υπάρχουν και κάποιες νύξεις ξηρών καρπών.  Πολύ καλό τελείωμα. Δεν του δίνω πολύ μέλλον γιατί το φρούτο ήδη βγαίνει υπερώριμο. Βαθμολογία 4 στα 5.

2010: Ο χαρακτήρας του είναι πολύ κοντά σε αυτόν της χρονιάς του '11, μόνο που φαίνεται πλέον η ηλικία του. Η μύτη είναι μέτριας(-) έντασης και τα αρώματα θυμίζουν μαρμελάδα εσπεριδοειδών. Στο στόμα η οξύτητα είναι ελαφρώς πεσμένη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, παρόλα αυτά είναι ακόμη παρούσα. Το αλκοόλ είναι ελαφρώς πιο αισθητό, πιθανόν λόγω της λιγότερο εμφανούς οξύτητας. Η παλέτα πάλι είναι στα ίδια επίπεδα με του '10. Μέτριο τελείωμα. Ήδη φαίνεται ότι έχει αρχίσει να φθίνει. Βαθμολογία 3.5 στα 5.

Συνολικά οι Λευκές Ερατεινές Ευχές έδειξαν ότι είναι ένα κρασί πολυδιάστατο, που είτε μπορείς να το πιεις φρέσκο, είτε να το παλαιώσεις για μερικά χρόνια για να απολαύσεις την εξέλιξή του. Στην κάθε χρονιά αποτυπώνεται τόσο το terroir, όσο και οι ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες. Η δουλειά που γίνεται, τόσο στο αμπέλι όσο και στο οινοποιείο, είναι υποδειγματική. Με δεδομένο ότι το κόστος του κρασιού δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο, μιλάμε για ένα κρασί value for money.

Ερατεινές Ευχές Ερυθρές

Όπως προαναφέρθηκε χρησιμοποιούνται οι ποικιλίες Cabernet Sauvignon, Syrah και Ξινόμαυρο. Οι τρεις ποικιλίες οινοποιούνται χωριστά και παραμένουν για ένα χρόνο σε δρύινα βαρέλια. Στο κρασί δεν υπόκειται σε περιττές επεξεργασίες και εμφιαλώνεται αφιλτράριστο και άψυκτο, κάτι που σύμφωνα με τους παραγωγούς του δίνει αντοχή στο χρόνο.
2012: Χρώμα έντονο κόκκινο ρουμπινί, χωρίς σημάδια κόπωσης. Στη υπερσυμπυκνωμένη μύτη κυριαρχούν κόκκινα φρούτα και δαμάσκηνα με νύξεις μπαχαρικών, που όμως αρχικά σκεπάζονται από το βαρέλι. Μετά από λίγη ώρα το βαρέλι περιορίζεται, αλλά παραμένει παρόν περισσότερο με αρώματα βανίλιας. Στο στόμα τώρα έχουμε γεμάτο συμπυκνωμένο σώμα και φοβερή ισορροπία. Οι τανίνες δίνουν το παρόν, υπενθυμίζοντας ότι είναι ένα κρασί φαγητού, χωρίς να είναι όμως ενοχλητικές. Τα αρώματα της μύτης περνάνε και στο στόμα όπου η παλέτα συμπληρώνεται με νύξεις σοκολάτας-κακάο, και μπαχαριών. Η επίγευση είναι ιδιαίτερα μακρά. Ακόμη φαντάζει νέο, οπότε έχει αρκετό δρόμο μπροστά του. Βαθμολογία 4(+) στα 5.

2010: Το χρώμα παραμένει αδιαπέραστο χωρία καμία κόπωση. Περίπου στα ίδια επίπεδα με το 2012, μόνο που το βαρέλι έχει κάπως υποχωρήσει, βοηθώντας το φρούτο να βγει μπροστά. Όσο περισσότερο μένει στο ποτήρι τόσο περισσότερο εξελίσσεται. Και πάλι οι τανίνες δίνουν το παρόν, αλλά χωρίς να ενοχλούν, όπως και το υψηλό αλκοόλ. Μιλάμε για ένα θερμό αλλά απόλυτα ισορροπημένο κρασί. Θα ήθελα να το ξαναδοκιμάσω σε 3-4 χρόνια όπου και πιστεύω θα έχει φτάσει στο peak του. Βαθμολογία 4(+) στα 5.

2009: Σχεδόν όλοι συμφώνησαν ότι είναι το καλύτερο όλων. Ο χαρακτήρας παρόμοιος με τα δύο προηγούμενα, μόνο που εδώ το βαρέλι έχει ενσωματωθεί πλήρως στο κρασί και η πολυπλοκότητα έχει αυξηθεί τόσο στη μύτη όσο και στο στόμα. Αξιοσημείωτη η ισορροπία τανινών-αλκοόλ-οξύτητας. Σίγουρα έχει πολύ χρόνο ακόμη μπροστά του και μετανιώνω γιατί ενώ είχα αγοράσει αρκετά μπουκάλια δεν κράτησα κανένα για παλαίωση. Βαθμολογία 4.5 στα 5.  

Συνολικά οι Ερυθρές Ερατεινές Ευχές έδειξαν ότι δεν επηρεάζονται τόσο από τις ιδιαίτερες συνθήκες της χρονιάς και η ποιότητα του κρασιού παραμένει σταθερή. Η επιλογή των ποικιλιών είναι τέτοια που η καθεμία μπορεί να προσφέρει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα, οπότε μεταβάλλοντας τα ποσοστά χρονιά με τη χρονιά η παραγωγή είναι κάθε χρόνο εξίσου καλή. Και πάλι μιλάμε για ένα κρασί value for money ειδικά για όσους παλαιώνουν κρασιά. 

Σχόλια