Οινική ανασκόπηση 2016

Άλλη μια χρόνια φτάνει στο τέλος της, και συνεχίζοντας την παράδοση των τελευταίων ετών, όπου κάθε "καθώς πρέπει" οινικό blog θα δημοσιεύσει τα κρασιά των γιορτών, της χρονιάς κλπ, το Vinologio, το οποίο τυγχάνει πολύ "καθώς πρέπει" blog, δεν θα μπορούσε να μην δημοσιεύσει μία οινική ανασκόπηση. Όπως κάθε χρονιά τα κρασιά αυτά δοκιμάστηκαν είτε σε οργανωμένες γευσιγνωσίες, είτε σε επισκέψεις σε οινοποιεία, είτε σε οινοεστιατόρια, σε wine bars, είτε σε εξειδικευμένες κάβες, είτε ακόμη και σε εκθέσεις τις σχεδόν πάντα με παρέα έτσι ώστε να ανταλλάσσονται απόψεις και να γίνεται ένας γόνιμος διάλογος γύρω από κάθε ετικέτα.

Όπως λέω επίσης κάθε φορά το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί πρόταση αγοράς, ούτε έχει να κάνει με την ανάδειξη του "πρωταθλητή" των κρασιών. Η ενασχόληση με το κρασί δεν είναι πρωταθλητισμός. Είναι ανταλλαγή απόψεων και μία πρόκληση για βελτίωση τόσο αυτών που δοκιμάζουν, όσο και των παραγωγών. Τονίζω λοιπόν ότι το παρακάτω άρθρο αφορά κρασιά που ικανοποίησαν το οινικό γούστο του γράφοντα, είτε γιατί ήταν κάτι το εξαιρετικό, είτε γιατί ήταν κάτι το πρωτόγνωρο (όσο πρωτόγνωρο μπορεί να είναι ένα κρασί). Επίσης το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί την προσπάθεια προώθησης κάποιου οινοποιείου, ή δικτύου διακίνησης (όπως συνηθίζεται τελευταίως).

Κάνοντας τον προσωπικό μου απολογισμό φέτος ήταν μία υπεραποδοτική χρονιά καθώς δοκίμασα πάνω από 800 κρασιά, και πήρα μέρος σε οργανωμένες γευσιγνωσίες από την Σλοβακία μέχρι την Ισπανία. Δεν είναι εύκολο λοιπόν κάποιος να καταλήξει στα 10 κρασιά που του άρεσαν περισσότερο, αν δεν βάλει κάποιους περιορισμούς. Οι περιορισμοί που τέθηκαν λοιπόν εξαρχής είναι να συμμετέχουν στη δεκάδα α) μόνο ελληνικά κρασιά (γιατί οι περισσότεροι καταναλωτές δεν έχουν τις αντίστοιχες παραστάσεις για να υπάρξει η σύγκριση, άσε που κινδύνευε όλη η δεκάδα να γεμίσει με κρασιά του ξένου αμπελώνα) και β) μόνο ένα κρασί ανά οινοποιείο (θα ήταν άδικο δύο - τρία οινοποιεία να μονοπωλούν την ανασκόπηση).

Domaine Karanika - Brut Nature 


Ο Laurens Hartman κατάφερε και πάλι να μας εκπλήξει με ένα μοναδικό αφρώδες κρασί. Τι σημαίνει όμως brut nature; Στα αφρώδη κρασιά που παρασκευάζονται με την μέθοδο της σαμπάνιας (methode traditionelle) στο τελικό στάδιο πριν την οριστική τους εμφιάλωση προστίθεται το  liqueur d’expedition, δηλαδή κρασί στο οποίο έχει διαλυθεί ζάχαρη. Ο λόγος είναι ότι η ζάχαρη ισορροπεί την δριμεία οξύτητα του αφρώδους οίνου και καθορίζει το είδος του. Στα brut nature όμως αφρώδη κρασιά δεν προστίθεται καθόλου ζάχαρη (zero dosage) στο στάδιο αυτό με αποτέλεσμα να έχουμε ένα αφρώδες κρασί με υψηλή οξύτητα και πολύ λίγα ζάχαρα (κάτω από 3gr στο λίτρο). 
Στην μύτη ο χαρακτήρας του ξινόμαυρου δεν είναι τόσο έντονος και τα αρώματα της ζύμωσης είναι κυρίαρχα σε ένα υπόβαθρο εσπεριδοειδών (ας μην ξεχνάμε ότι στα αφρώδη ο τρύγος είναι ιδιαίτερα πρώιμος και έτσι δεν ωριμάζουν φαινολικά). Στο στόμα η οξύτητα σε συνδυασμό με τις φυσαλίδες δίνει μία ιδιαίτερη ζωντάνια, και το τελείωμα είναι ιδιαίτερα μακρύ. Προσοχή όμως, αν δεν σας αρέσουν οι υψηλές οξύτητες το κρασί αυτό πιθανόν να μην είναι για εσάς. Επίσης το κρασί αυτό είναι κρασί φαγητού, οπότε θα κάτσει πολύ ωραία δίπλα σε θαλασσινά και (ωμά κατά προτίμηση) ψάρια, αλλά και σε ένα΄πιάτο με foie-gras. 

Καραμολέγκος - Pyritis (2015)


Τα τελευταία δύο χρόνια η Σαντορίνη έχει προσελκύσει πολλούς νέους παραγωγούς, κάτι που ανάγκασε και τους παλαιότερους παραγωγούς να δοκιμασουν νέες οινοποιήσεις και να βγάλουν νέες ετικέτες. Έτσι κι ο Αρτεμης Καραμολέγκος παρουσίασε μία νέα premium ετικέτα με το όνομα Πυρίτης.
Το χρώμα, είναι το τυπικό λεμονί της Σαντορίνης. Αρώματα εσπεριδοειδών, ορυκτότητα και κάποια δευτερογενή αρώματα ζύμωσης. Το στόμα είναι ιδιαίτερα ισορροπημένο, παρά την αυξημένη οξύτητα, 
και λιπαρό, ενώ είναι πάλι παρόντα τα εσπεριδοειδή. Στο ιδιαίτερα μακρύ τελείωμα η ορυκτότητα δίνει και πάλι τ παρόν. Θα ήθελα να το ξαναδοκιάσω σε 3-4 χρόνια για να δω τις προοπτικές παλαίωσης.

Κτήμα Σιγάλα - Καβαλιέρος (2014)


Μία premium Σαντορίνη που φέτος συμπεριλήφθηκε στα 100 καλύτερα κρασιά του κόσμου για το 2016 από το περιοδικό "Wine Enthusiast". Χρώμα λεμονί. Μύτη, μεσαίας(+) έντασης, με αρώματα εσπεριδοειδών (αρώματα λεμονιού και φλούδας λάιμ) και ανθικά. Στο στόμα ξεχωρίζει και πάλι ο έντονος χαρακτήρας των εσπεριδοειδών (λεμόνι και γκρέιπφρουτ), αλλά και κάποιες βοτανικές νύξεις. Η οξύτητα είναι κυρίαρχη και σε συνδυασμό με την ορυκτότητα και στο ιδιαίτερα τελείωμα με μία υφάλμυρη γεύση δημιουργεί μία μοναδική εμπειρία. Από τα πλέον χαρακτηριστικά κρασιά της Σαντορίνης.

Οινοποιείο Χατζηδάκη - Assyrtiko de Louros (2012)

Ο Χαρίδημος Χατζηδάκης έχει δείξει ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη και τολμάει να διαφέρει. Το Assyrtiko de Louros ακολουθεί αυτή τη φιλοσοφία. Προέρχεται από σταφύλια από επιλεγμένους αμπελώνες με υπεραιωνόβια κλήματα στη θέση Λούρος στον Πύργο
Το χρώμα του κρασιού είναι κίτρινο, σχεδόν χρυσαφί, κάτι που έχει να κάνει τόσο με την παραμονή του γλεύκους με τα στέμφυλα για 12 ώρες αλλά και την 24μηνη ωρίμανση του σε παλιά βαρέλια (με τις οινολάσπες). Ο χαρακτήρας του κρασιού θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί επιτηδευμένα οξειδωτικός, με μια "ευγενή" οξείδωση που δίνει τρομερή πολυπλοκότητα τόσο στη μύτη, όσο και στο στόμα. Έτσι λοιπόν κυριαρχούν, περισσότερο στη μύτη και λιγότερο στο στόμα, αρώματα ώριμων και αποξηραμένων φρούτων μαζί με βοτανικά στοιχεία (τσάι και χαμομήλι). Η υψηλή αλκοόλη ισορροπεί την τρομερή οξύτητα, ενώ η χαρακτηριστικά ορυκτή γεύση της Σαντορίνης συμπληρώνεται με μία μακριά και τανική επίγευση.

Cyrus One - Achinos (2015)


Παρότι το La Tour Melas του 2013 του ίδιου κτήματος ήταν ένα από τα καλύτερα κρασιά που δοκίμασα φέτος, λόγω του περιορισμού του ενός κρασιού ανά οινοποιείο το Cyrus One με κέρδισε για δύο λόγους: πρώτον ο χαρακτήρας του που παραπέμπει απευθείας σε κρασί Bordeaux, και δεύτερον η προσιτή τιμή του (κοντά στα 16€).
Χρώμα μπορντό με ρουμπινί ανταύγειες που φανερώνουν την νεότητά του. Μύτη μέτριας έντασης με κυρίαρχα σκουρόχρωμα φρούτα, βανίλια από το πολύ καλά ενσωματωμένο βαρέλι, αλλά και βοτανικότητα. Το στόμα είναι πιο έντονο από τη μύτη με έντονο φρούτο (μαυροκέρασο και φρούτα δάσους), μπαχαρικά και κάποιες βοτανικές νύξεις . Νότες από κόλιανδρο σε δεύτερο χρόνο καθώς και μια ιδέα από μοσχοκάρυδο. Σώμα μεσαίου όγκου, τρομερή ισορροπία, αρκετά μαλακές τανίνες και καλή σε μάκρος και κλιμάκωση επίγευση. Σε μία τυφλή δοκιμή θα ορκιζόμουν ότι είναι κρασί από την δεξιά όχθη του Bordeaux.

Κτήμα Τάτση - Old Roots Ξινόμαυρο 2011

Θα την πω την αμαρτία μου, όταν το δοκίμασα για πρώτη φορά, λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του, δεν με είχε εντυπωσιάσει, μου είχε φανεί πολύ κλειστό και μονοδιάστατο. Φέτος το δοκίμασα αρκετές φορές και μπορώ να πω ότι πλέον ο χαρακτήρας του έχει αλλάξει και είναι ένα από τα καλύτερα ξινόμαυρα που δοκίμασα ποτέ.
Χρώμα έντονο ρουμπινί,  μύτη πολύπλοκη με αρκετό φρούτο (φραγκοστάφυλο, βύσσινο, φράουλα), ενώ στη συνέχεια εμφανίζονται ο πελτές ντομάτας, η γλυκόριζα, και κάπου στο βάθος  διακρίνονται κάποιες νύξεις δέρματος. Εδώ να πούμε ότι ένας αερισμός το βοηθάει πολύ να αναπτύξει τον πλούτο του.
Στο στόμα είναι ένα κρασί μέτριου όγκου, και ξεχωρίζουν η οξύτητα του και οι τανίνες που όμως δεν είναι ξεκομμένα  από το σύνολο και ισορροπούν σαν σύνολο. Το φρούτο είναι ξανά έντονο, ενώ το τελείωμα είναι ιδιαίτερα μακρύ και πολύπλοκο.

Αϊβαλής - Le Sang de la Pierre (2014)


Έχοντας δοκιμάσει αυτό το κρασί ακόμη από το βαρέλι, ήμουν σχεδόν σίγουρος για την εξέλιξή του. Μία single vineyard Νεμέα που δείχνει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα σε σχέση με τις κλασσικές οινοποιήσεις.
Το πρώτο που ξεχωρίζει κανείς είναι το βαθύ πορφυρό χρώμα με ιώδης ανταύγειες. Η μύτη είναι εξελισσόμενη και περνά από τα παραδοσιακά αρώματα (φρούτα του δάσους, βύσσινο) σε αρώματα παλαίωσης (μπαχαρικά, σοκολάτα, δάφνη). 
Στο στόμα εντυπωσιάζει το ρωμαλέο σώμα, οι βελούδινες τανίνες και η ισορροπία με την οξύτητα ενώ τα κόκκινα φρούτα κυριαρχούν σε ένα μπαχαρένιο υπόβαθρο με κάποιες νύξεις καπνού. Το πολύ μακρύ τελείωμα αφήνει μία θετική τελευταία εντύπωση.

Κτήμα Πιερία Ερατεινή - Γυμνός Βασιλιάς (2008)

Η γνωστή παροιμία λέει ότι "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει", αν και ο Γυμνός Βασιλιάς δεν έχει ανάγκη από παίνεμα. Η Πιερία μπορεί να μπήκε πολύ αργά στον οινικό χάρτη της Ελλάδας, αλλά το Κτήμα Πιερία Ερατεινή ήδη θεωρείται καταξιωμένο. Το κρασί αυτό είναι ένα blend 85% Syrah και 15% Κολινδρινό (τοπική ποικιλία της Πιερίας). Το 2008 είναι η δεύτερη χρονιά που κυκλοφόρησε και μία από τις καλύτερες. Όταν κυκλοφόρησε το κρασί είχε αποσπάσει πολύ θετικές κριτικές, αλλά η παλαίωση το βοήθησε να ανέβει επίπεδο.
Το χρώμα ήταν ακόμη σκούρο κόκκινο, με ιώδης ανταύγειες. Η μύτη είχε αποκτήσει τεράστια πολυπλοκότητα, κι έτσι πέρα από τα κλασσικά σκούρα φρούτα (μαυροκέρασα και δαμάσκηνα), ήταν έντονη η παρουσία αρωμάτων παλαίωσης, ενώ στο υπόβαθρο αναγνώριζε κάποιος τα αρώματα της ωρίμανσης στο βαρέλι. Το στόμα ήταν τρομερά ισορροπημένο ενώ γευστικά γέμιζε από ένα πολύπλοκο μπουκέτο αποξηραμένων σκούρων φρούτων, καφέ, σοκολάτας, βανίλιας και μπαχαρικών. Η επίγευση ήταν ελαφρώς πικρή αλλά ιδιαίτερα μακρά.

Κτήμα Χατζημιχάλη - Οπους Ιβ' (2004)

Ένα κρασί που είχα την τύχη να δοκιμάσω φέτος δύο φορές. Ένα από τα καλύτερα Cabernet Franc που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Πρώτον δεν προδίδει επ' ουδενί την ηλικία του. Στο ποτήρι το χρώμα φαντάζει ζωντανό, η μύτη βγάζει μία φρεσκάδα με τα μαύρα φρούτα στο προσκήνιο σε ένα έντονο υπόβαθρο φυτικότητας (πράσινη πιπεριά και κέδρο) και πικάντικων μπαχαρικών. Το στόμα είναι υπερσυμπυκνωμένο με μαλακές τανίνες , τρομερή ισορροπία, πολυπλοκότητα και πολύ μακρά επίγευση. Ένα κρασί προκλητικά τέλειο. Μπορεί η τιμή του να σας φανεί υψηλή (γύρω στα 40€) αλλά στο εξωτερικό τέτοιας κλάσης κρασιά έχουν πολλαπλάσια τιμή.


Κτήμα Σκούρα - Λαβύρινθος 99-10

Πιθανότατα το καλύτερο κρασί που έχω δοκιμάσει μέχρι τώρα. Ο Λαβύρινθος γίνεται με μια μέθοδο που μοιάζει με τη μέθοδο Solera. Επί της ουσίας χρησιμοποιείται ένα ειδικό βαρέλι (foudre) 1.000 λίτρων από το οποίο κάθε χρόνο αφαιρείται μία ποσότητα κρασιού που εμφιαλώνεται και στη συνέχεια το βαρέλι συμπληρώνεται με κρασί που προέρχεται από την οινοποίηση του Μεγάλου Οίνου ( 80% Αγιωργίτικο – 20% Cabernet Sauvignon) της τρέχουσας χρονιάς. Το συγκεκριμένο μπουκάλι λοιπόν είναι ένα μείγμα του Μέγα Οίνου από τις χρονιές από το 1999 μέχρι το 2010.
Xρώμα είναι βαθύ κόκκινο με λίγες κεραμιδί ανταύγειες. Η μύτη έχει τεράστια πολυπλοκότητα και εξελίσσεται όσο χρόνο μένει το κρασί στο ποτήρι από ώριμα κόκκινα φρούτα μέχρι δέρμα, ταμπάκο, μπαχαρένιους και βοτανικούς τόνους. Στο στόμα είναι συμπυκνωμένο, γεμάτο, με μεταξένιες σχεδόν τανίνες και πολύ καλή οξύτητα. Το στόμα ακολουθεί τη μύτη στην εξέλιξη αλλά πολύ πιο έντονα. Η επίγευση είναι υπερβολικά μακριά και ταυτόχρονα πολύπλοκη. Είναι ένα από τα κρασιά που μπορείς να το έχεις στο ποτήρι σου για ώρες μόνο και μόνο για να θαυμάσεις την εξέλιξή του. Η τιμή του είναι αρκετά μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα (πάνω από τα 80€) αλλά ένα τόσο μοναδικό κρασί και σπάνιο κρασί δε θα μπορούσε να είναι φθηνότερο.

Σχόλια