Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Skouras Fleva κάθετη γευστική δοκιμή 2008 - 2014

Τα μεγάλα κρασιά δεν γίνονται στην τύχη. Είναι συνδυασμός πολλών και διαφορετικών παραγόντων. Η όλη διαδικασία όμως ξεκινάει πάντα από το αμπέλι. Τα κατάλληλα αμπελοτόπια είναι γνωστά στους οινοποιούς της κάθε περιοχής και συνήθως δύσκολα αλλάζουν χέρια. Ορισμένες φορές όμως μπορεί κάποιος οινοποιός να σταθεί τυχερός και να βρει ένα νέο αμπελοτόπι, το οποίο να έχει τη δυναμική να δώσει εξαιρετικά κρασιά. Για έναν οινοποιό αυτό είναι το ανάλογο του να χτυπήσει μία φλέβα χρυσού.

Μία τέτοια Φλέβα χρυσού έφτασε κατά τύχη στα χέρια του Γιώργου Σκούρα μετά τις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο. Ένα αμπέλι 22 στρεμμάτων στην ορεινή Αχαΐα σε ύψος 650 μέτρων, φυτεμένο με κλήματα Syrah μέσης ηλικίας 12 ετών το 2008 (σήμερα είναι 20 ετών), με απόδοση 600 κιλά το στρέμμα. Το δυναμικό του αμπελιού διαγνώστηκε από την πρώτη χρονιά και αποφασίστηκε αυτό το κρασί να οινοποιηθεί χωριστά και να αποτελέσει μία διαφορετική ετικέτα. Όσο για το όνομα, μία τέτοια φλέβα χρυσού μπορούσε μόνο να ονομαστεί Fleva.


Η διαχείριση της εξαιρετικής πρώτης ύλης συνεχίζει στο οινοποιείο. Η αλκοολική ζύμωση γίνεται σε ανοξείδωτες δεξαμενές σ θερμοκρασία 23°C και η μεταζυμωτική εκχείλιση συνεχίζει στους 20°C. Η συνολική εκχείλιση είναι περί τις 15 ημέρες. Στη συνέχεια το κρασί μεταφέρεται σε νέα δρύινα βαρέλια για τους επόμενους 12 μήνες (τους 5 πρώτους εκ των οποίων το κρασί μένει με τις λεπτές οινολάσπες).  Στο βαρέλι συντελείται και η μηλογαλακτική ζύμωση. Μετά την εμφιάλωση το κρασί παραμένει για ακόμη 6 μήνες στο κελάρι του κτήματος. 

Η εμπορική επιτυχία του κρασιού αυτού ήταν σχεδόν αναμενόμενη. Ταυτόχρονα όμως με την εμπορική επιτυχία ήρθαν και οι βραβεύσεις με κυριότερες, το χρυσό μετάλλιο στο AWC Vienna International Wine Challenge 2011 για τη χρονιά του 2008, ασημένιο στον ίδιο διαγωνισμό το 2013 για τη χρονιά του 2012, χρυσό στο διαγωνισμό  Syrah du Monde 2013 για τη χρονιά του 2011. Η επιτυχία όμως αυτού του κρασιού, σε συνδυασμό με την χαμηλή παραγωγή (περί τα 10.000 μπουκάλια το χρόνο), έχουν κάνει δύσκολη την εύρεση του κρασιού στην αγορά. Συνήθως εξαντλείτε μέσα σε λίγους μήνες από την κυκλοφορία του.


Προσωπική μου αντίληψη είναι ότι η προσωπικότητα του κάθε παραγωγού αντικατοπτρίζεται στο κρασί του. Έτσι η Φλέβα είναι ένα κοσμοπολίτικο κρασί, κομψό και συνάμα πληθωρικό με ελάχιστες γωνίες και απολαυστικό. Ένα από τα κρασιά που σου μένουν έντονα χαραγμένα στην μνήμη κυρίως για την απόλαυση που χαρίζουν στον ουρανίσκο. Οργανοληπτικά το χρώμα είναι βαθύ ερυθρό, σχεδόν αδιαπέραστο. Η μύτη είναι πλούσια και φρουτώδης (βατόμουρο, μαύρο κεράσι, δαμάσκηνο) με νύξεις μπαχαρικών και ενίοτε βοτανικότητας, ενώ το βαρέλι εκφράζεται με αρώματα καπνού και βανίλιας. Στο στόμα είναι ιδιαίτερα ισορροπημένο, και το υψηλό αλκοόλ (πάνω από 14%) αντισταθμίζει την οξύτητα και τις τανίνες. Ο πολύ μεγάλος όγκος και πολυπλοκότητα η συνοδεύονται από μακρά επίγευση.

Λόγω της μεγάλης ζήτησης όμως είναι δύσκολο λοιπόν να δοκιμάσεις παλαιότερες χρονιές, πόσο μάλλον να κάνεις μία κάθετη δοκιμή για να δεις την εξέλιξη του κρασιού μέσα στο χρόνο. Σε μια πρόσφατη συνάντηση με τον Γιώργο Σκούρα στο πρόσφατο Οινόραμα, συζητώντας για την εξέλιξη των κρασιών του στο χρόνο, τέθηκε αμέσως το θέμα της Φλέβας. Ο κος Σκούρας τότε προσφέρθηκε να στείλει στο Σύλλογο Οινοφίλων Κατερίνης μία κάθετη σειρά της Φλέβας για να δοκιμάσουμε επιτέλους την εξέλιξη του κρασιού στο χρόνο. Η δοκιμή στήθηκε μέσα σε λίγε μέρες, βρέθηκε ο χώρος (στη νέα πριβέ αίθουσα του εστιατορίου Cook στην Κατερίνη) και φυσικά ετοιμάσθηκε ένα συνοδευτικό μενού και έτσι μια παρέα 8 ατόμων αποτελούμενη από οινόφιλους και οινοπαραγωγούς κλήθηκε να δοκιμάσει.

Στο τέλος της δοκιμής οι κρίσεις όλων μας ήταν περίπου  ταυτόσημες (ξεκινώντας από την παλαιότερη χρονιά και πηγαίνοντας στην νεότερη): 

2008: Η πρώτη εμφιάλωση και ίσως αυτή με την μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Το χρώμα, όπως και στα περισσότερα παραμένει βαθύ ερυθρό και είναι πυκνό και αδιαφανές. Στην συνηθισμένη φρουτώδη μύτη έχουν προστεθεί γλυκόριζα, γήινα αρώματα παλαίωσης (μανιτάρια), ενώ από το βαρέλι έχουν παραμείνει μόνο κάποιες νότες καπνού μπαχαρικών. Το στόμα είναι εξίσου πολύπλοκο, ογκώδες και τρομερά ισορροπημένο (ίσως το πιο ενδιαφέρον όλης της δοκιμής). Είναι πολύ κοντά στο peak του, αλλά θα του έδινα άλλα 3 με 4 χρόνια εξέλιξης. Αν σώνει και καλά θα έπρεπε να το βαθμολογήσω θα του έδινα 4 στα 5. 

2009: Σε σχέση με τη χρονιά του 2008 η χρονιά του 2009 ήταν πιο γήινη και πιο εξελιγμένη. Στη μύτη πέρα από το γήινο στοιχείο, είναι παρούσα και κάποια βοτανικότητα, ενώ το φρούτο φαίνεται υπερώριμο. Στο στόμα το γήινο στοιχείο υποχωρεί και δίνει τη θέση του σε ώριμα φρούτα και βότανα. Το στόμα είναι ρωμαλέο και ισορροπημένο, παρά το 14,5% αλκοόλ. Το τελείωμα έχει μία ευχάριστη βοτανική πικράδα. Θα του έδινα τουλάχιστον 2-3 χρόνια εξέλιξης ακόμη. Βαθμολογία 4(-) στα 5. 

2010: Προσωπικά τη θεώρησα την πιο γήινη από όλες τις χρονιές. Στη μύτη ανιχνεύει κανείς έναν έντονο γήινο χαρακτήρα (τρούφα, ελιά) που κοντράρει με το ώριμο φρούτο. Το στόμα ακολουθεί τη μύτη και για ακόμη μία φορά είναι ισορροπημένο με μέτριο(+) όγκο. Η επίγευση έχει ένταση, αλλά μικρότερη διάρκεια (σε σχέση με το 2008 και το 2009). Αν το δοκίμαζα τυφλά θα μπορούσα να πω ότι θυμίζει Syrah του Ροδανού, εν αντιθέσει με τις πιο πρόσφατες χρονιές που δίνουν μία αίσθηση νεοκοσμίτικου κρασιού. Πιείτε το μέσα στα 2 επόμενα χρόνια. Βαθμολογία  4(-) στα 5.

2011: Μαζί με τη χρονιά του 2012 οι δύο καλύτερες χρονιές της δοκιμής. Η μύτη είναι καθαρή, έντονη και προβάλει τα φρούτα σε πρώτο πλάνο. Στο στόμα η ισορροπία είναι υποδειγματική, το βαρέλι έχει σχεδόν χωνευθεί κι έτσι το υπερσυμπυκνωμένο φρούτο είναι και πάλι μπροστά. Η επίγευση είναι τρομερά μακρά. Θυμίζει έντονα Syrah του νέου κόσμου. Έχει άνετα άλλα 6-8 χρόνια εξέλιξης μπροστά του. Βαθμολογία 4.5 στα 5. 

2012: Οι διαφορές από τη χρονιά του 2011 ήταν ελάχιστες. Η ομάδα της δοκιμής είχε διχαστεί ανάμεσα σε αυτές τις δύο χρονιές για το ποια ήταν η καλύτερη. Προσωπικά θεώρησα το 2011 ελάχιστα καλύτερο. Ίδιος χαρακτήρας κι εδώ, το υπερσυμπυκνωμένο φρούτο σε πρώτο πλάνο, το βαρέλι στο βάθος, υποδειγματική ισορροπία. Οι διαφορές ήταν κυριολεκτικά στα σημεία και θεωρώ ότι ήταν και πολύ δύσκολα ανιχνεύσιμες. Νεοκοσμίτικος αέρας κι εδώ και προφανώς υπάρχει πολύ μέλλον στην εξέλιξη του κρασιού.  Βαθμολογία 4.5 στα 5. 

2013: Η χρονιά με τις μεγαλύτερες προοπτικές. Στη μύτη κυριαρχεί το ολόφρεσκο φρούτο με κάποιες βοτανικές νύξεις (μέντα;), ενώ το βαρέλι έχει αρχίσει να υποχωρεί δίνοντας όμως μία επιπλέον πολυπλοκότητα. Στο στόμα η οξύτητα είναι καταπληκτική και οι τανίνες για σεμινάριο. Το σώμα είναι ίσως το πλέον ρωμαλέο της δοκιμής με απίθανη συμπύκνωση και το τελείωμα υπερβολικά μακρύ και θελκτικό. Θυμίζει έντονα μεγάλα Syrah του νέου κόσμου. Σίγουρα είναι βρέφος ακόμη. Έχει μπροστά του τουλάχιστον 8 με 10 χρόνια ακόμη. Βαθμολογία 4.5 στα 5.

2014: Η δύσκολη χρονιά του 2014 απεικονίζεται σε αυτό κρασί. Η μύτη είναι θελκτική, με αρκετό σκούρο φρούτο, το βαρέλι κάνει αισθητή την παρουσία του προσθέτοντας κάποιους τόνους καπνού και βανίλιας. Χαμηλότερο αλκοόλ (13,5%), μικρότερη συμπύκνωση (κάτι που φαίνεται και στο χρώμα), και μέτριο σώμα χωρίς έντονες τανίνες. Η καλή δουλειά που έγινε στο οινοποιείο φαίνεται άμεσα από τη διαχείριση αυτής της δύσκολης χρονιάς. Αν είχε δοκιμασθεί χωριστά από τα υπόλοιπα θα έδινε την αίσθηση ενός καλού κρασιού, η σύγκριση όμως με τις υπόλοιπες χρονιές το αδικεί. Βαθμολογία 3.5(+) στα 5 με κάποια επιφύλαξη γιατί ο χρόνος που έχει περάσει από την εμφιάλωση είναι μικρός και είναι πολύ πιθανόν στο επόμενο διάστημα το κρασί να ανοίξει περισσότερο.

Συνολικά, η Fleva έδειξε ότι είναι ένα από τα καλύτερα Ελληνικά Syrah, και σίγουρα ένα κρασί ανταγωνιστικό με τα κρασιά του διεθνούς αμπελώνα. Παρότι οι συνθήκες της κάθε χρονιάς αποτυπώνονται στη φιάλη (ουσιαστικά αποτυπώνεται η δουλειά στο αμπέλι), υπάρχει ένας γενικός χαρακτήρας στο κρασί που είναι σταθερός κάθε χρονιά, ακόμη και την πολύ δύσκολη χρονιά του 2014. Αυτός ο χαρακτήρας οφείλεται στην άρτια δουλειά που γίνεται στο οινοποιείο. Διότι η δημιουργία ενός κρασιού ξεκινά από το αμπέλι, αλλά ολοκληρώνεται στο οινοποιείο. Όσο καλή κι αν είναι η πρώτη ύλη, αν δεν την διαχειριστείς σωστά στη συνέχεια δεν μπορείς να βγάλεις κρασιά ποιότητας.

Ευχαριστώ τον κο Σκούρα που μας έδωσε την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε αυτή την δοκιμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου