Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

4 + 1 Κόκκινα κρασιά για το καλοκαίρι...

Είμαστε ήδη στον Αύγουστο και κανονικά τέτοιες μέρες έχουμε τους πρώτους καύσωνες του καλοκαιριού, οι παραλίες γεμίζουν με παραθεριστές, και η χώρα πέφτει σε θερινή ραστώνη. Λόγω της ζέστης προτιμούμε κυρίως λευκά και ροζέ κρασιά που πίνονται δροσερά, με σχετικά χαμηλό αλκοόλ. Επίσης τα αφρώδη κρασιά, παρότι δεν είναι και τόσο διαδεδομένα στη χώρα μας, αποτελούν μία πολύ καλή επιλογή κρασιού για την εποχή.

Τι γίνεται όμως με το κόκκινο κρασί; Μπορούμε να το ευχαριστηθούμε και το καλοκαίρι; Ποια κόκκινα κρασιά μπορούν να συνοδεύσουν ένα καλοκαιρινό γεύμα; Οι φανατικοί του κόκκινου κρασιού έχουν βρει εδώ και καιρό τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα: προτιμούν κόκκινα κρασιά φινετσάτα, φρουτώδη, χωρίς έντονο σώμα με σχετικά χαμηλό αλκοόλ, και χωρίς έντονες τανίνες που μπορούν να πίνονται σε λίγο χαμηλότερες θερμοκρασίες (15°C-18°C). 


Παρακάτω θα δείτε τα δικά μου αγαπημένα κόκκινα κρασιά για το καλοκαίρι. Όπως τονίζω συνήθως, το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί επ' ουδενί πρόταση αγοράς, αφορά κρασιά που ικανοποίησαν το οινικό γούστο του γράφοντα, είτε γιατί ήταν κάτι εξαιρετικά, είτε γιατί ήταν κάτι το πρωτόγνωρα (όσο πρωτόγνωρο μπορεί να είναι ένα κρασί). Επίσης το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί την προσπάθεια προώθησης κάποιου οινοποιείου, ή δικτύου διακίνησης (όπως συνηθίζεται τελευταίως). Οι μοναδικοί περιορισμοί που μπήκαν στην λίστα ήταν α) τα κρασιά να είναι ελληνικής παραγωγής και β) να συμμετέχει μόνο ένα κρασί ανά παραγωγό. 


Τα τέσσερα κόκκινα κρασιά

Κτήμα Καρανίκα - Terra Levea Ερυθρός 2015

Για τον Laurens Hartmann και τα κρασιά του έχουμε ξαναναφερθεί σε παλαιότερο άρθρο. Εδώ ίσως έχουμε να κάνουμε το απόλυτο καλοκαιρινό κόκκινο κρασί. Το κρασί προκύπτει από το blend δύο διαφορετικών οινοποιήσεων. Μία ποσότητα Ξινόμαυρο από τα νέα αμπέλια του κτήματος στην οποία γίνεται κανονικά ερυθρή οινοποίηση και μία ποσότητα από Cabernet Sauvignon στην οποία γίνεται περίπου ροζέ οινοποίηση. Το αποτέλεσμα είναι ένα κομψό κρασί με χρώμα ρουμπινί με ελαφρώς ιώδεις ανταύγειες. Στη μύτη υπερισχύουν τα αρώματα μικρών κόκκινων κι μαύρων φρούτων ενώ στο υπόβαθρο υπάρχουν φυτικές νότες λιαστής ντομάτας και ελιάς. Στο στόμα την πρώτη εντύπωση την κερδίζει η οξύτητα, η οποία όμως δεν είναι αποκομμένη από το σύνολο, και οι μέτριας έντασης τανίνες. Στη συνέχεια όμως εμφανίζεται η φρουτώδης έκφραση του κρασιού και μας οδηγεί σε ένα μέτριας έντασης τελείωμα. Μη διστάσετε να το σερβίρετε ακόμη και στους 15°C. 


Οινοποιία Παρπαρούση - Οινάρι 2015 

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κρασί πασπαρτού που πίνεται άνετα στου 17°C με 18°C. Έντονα αρώματα μπαχαριών και επεξεργασμένων κόκκινων φρούτων, στόμα ισορροπημένο και συνάμα φινετσάτο, πολύ καλή οξύτητα και ευχάριστο τελείωμα. Πολύ άνετα θα συνοδεύσει τα μαγειρευτά φαγητά με κρέας και σάλτσα ντομάτας, αλλά θα το έβλεπα άνετα να συνοδεύει και ψητά κρέατα σε ένα καλοκαιρινό bbq. 


Ιδαία Οινοποιητική - Λιάτικο 2016

Μία πραγματική έκπληξη, ένα τρομερά φινετσάτο κρασί. Οργανοληπτικά έχουμε ένα κρασί με ελαφρύ ρουμπινί χρώμα. Στη μύτη ξεχωρίζουν αρώματα μικρών κόκκινων φρούτων και κάποια γλυκά μπαχάρια. Το στόμα είναι τρομερά ισορροπημένο, παρά την υψηλή οξύτητα. Βελούδινες τανίνες και μέτρια+ επίγευση. Ιδανικός συνοδός για Ιταλική κουζίνα αλλά και burgers, steak τόνου και παραδοσιακή ελληνική κουζίνα. 



Κτήμα Ζαφειράκη - Λημνιώνα 2016

Ένα κρασί φινετσάτο, κομψό, με φρεσκάδα από μία ποικιλία που ουσιαστικά διέσωσε από την εξαφάνιση ο Χρήστος Ζαφειράκης. Μέτριο - ελαφρύ ρουμπινί χρώμα κι εδώ. Στη μύτη ξεχωρίζουν αρώματα μικρών κόκκινων φρούτων του δάσους και κάποια πικάντικα μπαχαρικά. Στόμα φρεσκότατο, λόγω της υψηλής οξύτητας, με μέτριο σώμα και φοβερή γευστική πολυπλοκότητα. Το πιο φινετσάτο από τα κρασιά της λίστας, θα σταθεί αξιοπρεπώς δίπλα στα περισσότερα καλοκαιρινά Ελληνικής ή Ιταλικής κουζίνας. Περισσότερες πληροφορίες για το Κτήμα Ζαφειράκη θα βρείτε εδώ


Το +1 

Κτήμα Χρυσοχόου - Barbera 2015 (πειραματική οινοποίηση)

Θα ήθελα να ομολογήσω ότι ήμουν πολύ προκατειλημμένος όταν άκουσα για μία Barbera από την Νάουσα. Όταν όμως τη δοκίμασα αναθεώρησα αμέσως. Ένα κρασί ολοζώντανο με πορφυρό χρώμα μέτριας έντασης, τρομερή οξύτητα (χαρακτηριστικό της ποικιλίας), μπόλικο φρούτο τόσο στη μύτη, όσο και στο στόμα, μέτριο σώμα και μέτριας έντασης αλλά ευχάριστη επίγευση.  Το βαρέλι είναι αισθητό, χωρίς όμως να ενοχλεί. Κρίμα που πρόκειται για πειραματική οινοποίηση που δεν κυκλοφορεί στην αγορά. 

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Κρασί και Μουντιάλ... Μέρος Δεύτερο

Πέμπτος Όμιλος: Ελβετία και Σερβία

Δύο χώρες της Ευρώπης με μακρόχρονη οινική παράδοση που δυστυχώς όμως παραμένουν σχετικά άγνωστες στην Ελλάδα καθώς δεν εισάγονται τα κρασιά τους στη χώρα μας. Στην Ελβετία οι κυριότερες ποικιλίες είναι η ερυθρή Pinot Noir (περίπου 30% της παραγωγής) και η λευκή Chasselas (περίπου 27% της παραγωγής). Το υπόλοιπο 43% της οινοπαραγωγής βασίζεται κυρίως σε Γαλλικές ποικιλίες (Merlot, Gamay, Chardonnay κλπ) και δευτερευόντως σε κάποιες πολύ ιδιαίτερες τοπικές ποικιλίες (Petite Arvine, Cornalin, Humagne Rouge κλπ). 
Στη Σερβία από την άλλη η πλέον φυτεμένη λευκή ποικιλία είναι η Smederevka, η οποία όμως χρησιμοποιείται για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων κρασιού χαμηλής τιμής και ποιότητας, ενώ στις ερυθρές κυριαρχεί η τοπική ποικιλία Prokupac. 

Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά κρασιά της Ελβετίας είναι το Pinot Noir Balavaud Grand Cru AOC Valais 2016. Χρώμα ανοιχτό ερυθρό, λαμπερό. Η μύτη είναι αρκετά τυπική της ποικιλίας. Στο στόμα η πλούσια, απαλή υφή του Pinot Noir συνδυάζεται όμορφα με τις μεταξένιες τανίνες. Το αποτέλεσμα είναι ένα ευχάριστο ισορροπημένο και καλά-δομημένο κρασί. 

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της ποικιλίας Prokupac είναι το Doja Vinarija Prokupac VTD 2016.  Έντονο κόκκινο - ρουμπινί χρώμα, αρώματα κόκκινων μούρων και βανίλιας. Το κρασί παραμένει στο βαρέλι για 9 μήνες κι αποκτά μέτριο σώμα, καλή δομή, ισορροπημένη οξύτητα και μαλακό και μακρύ φινίρισμα. 

Έκτος Όμιλος: Γερμανία

Μπορεί η Mannschaft να ήταν η μεγάλη απογοήτευση του Μουντιάλ, αλλά οινικά η Γερμανία δε σε απογοητεύει ποτέ. Μία από τις μεγαλύτερες παραγωγούς της Ευρώπης κυρίως λευκών κρασιών (με βασική ποικιλία το Riesling) και ελάχιστα κόκκινα (με βασική ποικιλία το Spätburgunder, το γερμανικό όνομα του Pinot noir). Τα κρασιά που παράγονται μπορεί να είναι ξηρά (trocken), ημίξηρα (halbtrocken), γλυκά αλλά και αφρώδη με την ονομασία Sekt. 

Μία φοβερή εισαγωγή στα Γερμανικά κρασιά, που δε θα τινάξει το πορτοφόλι σας, είναι το Dr. Loosen Red Slate 2014, ένα ξηρό Riesling που παράγεται με σταφύλια από τα κτήματα του Dr. Loosen με κόκκινα σχιστόλιθα εδάφη που βρίσκονται στα χωριά Ürzig, Ερντέν, Lösnich και Kinheim. Χρώμα χρυσαφί, με μία έντονη μεταλλικότητα στη μύτη που συμπληρώνεται από άνθικά αρώματα, μπαχάρια και άνθη εσπεριδοειδών. Στο στόμα ξεχωρίζει η οξύτητα και η μεταλλικότητα, που δίνουν τη βάση για να ξεδιπλωθεί μία μακρά επίγευση εσπεριδοειδών.

Έβδομος Όμιλος: Αγγλία

Μπορεί να σας φανεί παράξενο αλλά η Αγγλία μπήκε πρόσφατα στον οινικό χάρτη της Ευρώπης. Η κλιματική αλλαγή επέτρεψε την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή κρασιών στο Νότιο κομμάτι της χώρας. Παράγονται αποκλειστικά λευκά κρασιά, ήρεμα και αφρώδη. 
Ένα από τα πιο διακεκριμένα αγγλικά αφρώδη κρασιά είναι το Nyetimber Classic Cuvée NV. Ανοιχτό χρυσαφί χρώμα, επίμονος αφρισμός, αρώματα ζύμης και μπαχαρικών. Στο στόμα προκαλεί εντύπωση η πολυπλοκότητα, (μέλι, αμύγδαλα, ψητά μήλα) που σε συνδυασμό με την οξύτητα δημιουργούν ένα αρμονικό σύνολο με μακρά διάρκεια. Νομίζω ότι κάποιες μικρές ποσότητες του κρασιού έχουν εισαχθεί και στην Ελλάδα, οπότε αξίζει να το αναζητήσετε.

Όγδοος Όμιλος: Πολωνία

Ακόμη μία χώρα που πρόσφατα μπήκε στον οινικό χάρτη της Ευρώπης. Η καλλιέργεια του οίνου στην Πολωνία ξεκίνησε τον μεσαίωνα από μοναχούς οι οποίοι φύτεψαν ιταλικές κυρίως ποικιλίες σταφυλιών. Η αύξηση της θερμοκρασίας της γης από το 950μ.Χ. μέχρι το 1250μ.Χ. που έμεινε γνωστή ως Medieval Warm Period ευνόησε την εξάπλωση της αμπελοκαλλιέργειας στην Βόρειο και Κεντρική Ευρώπη. Μάλιστα αν κάποιος επισκεφθεί την πόλη του Sandomierz στην νοτιοανατολική Πολωνία μπορεί να δει τα υπολείμματα των πρώτων αμπελώνων της Πολωνίας δίπλα στο μοναστήρι των Φραγκισκανών μοναχών. Σήμερα η κλιματική αλλαγή ευνοεί και πάλι την καλλιέργεια της αμπέλου στις περιοχές αυτές.

Το πλέον χαρακτηριστικό Πολωνικό κρασί το Cuvèe 2014 - Winnica Srebrna Góra παράγεται σε αμπελώνες έξω από την Κρακοβία και είναι blend των ποικιλιών Gewürztraminer (20%), Johanniter (35%), Hibernal (35%) και Solaris (10%). Πέρα από το Gewürztraminer, οι υπόλοιπες ποικιλίες είναι νέες ποικιλίες που είναι συνήθως ανθεκτικές στις ασθένειες και στο ψύχος. Η ποικιλία Johanniter δημιουργήθηκε το 1968 από τον  Johannes Zimmermann στο αμπελουργικό ινστιτούτο του Freiburg, είναι ανθεκτική στους μύκητες και προέρχεται από διασταυρώσεις των ποικιλιών   Riesling, Seyve-Villard, Ruländer, και Gutedel. Η ποικιλία Hibernal δημιουργήθηκε το 1944 από τον Heinrich Birk στο ινστιτούτο αμπέλου του Geisenheim, είναι ανθεκτική στους μύκητες και τα παράσιτα και προέρχεται από τη διασταύρωση των ποικιλιών Seibel 7053 (ερυθρή ποικιλία) και του κλώνου 239 της ποικιλίας Riesling. Τέλος η ποικιλία Solaris δημιουργήθηκε το 1975 και πάλι στο ινστιτούτο οίνου του Freiburg, από τον Norbert Becker, είναι ανθεκτική στις ασθένειες της αμπέλου και είναι διασταύρωση των ποικιλιών Merzling (που με τη σειρά της είναι διασταύρωση των ποικιλιών Seyve-villard 5276 x (Riesling x Pinot gris)) και της ποικιλίας Gm 6493 (που είναι διασταύρωση των ποικιλιών Zarya Severa x Muscat Ottonel). Λαμπερό χρώμα άχυρου. Η μύτη έχει ιδιαίτερη ένταση με αρώματα εσπεριδοειδών (ροζ γκρέιπφρουτ) και τροπικών φρούτων (φρούτα του πάθους, κονσέρβα ανανά και λίτσι) σε ένα ανθικό υπόβαθρο. Το στόμα είναι πλούσιο αλλά και ντελικάτο και απόλυτα ισορροπημένο, αρμονικό.  Ιδιαίτερα ευχάριστο τελείωμα.

Το πρώτο μέρος του άρθρου μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Κρασί και Μουντιάλ... Μέρος πρώτο

Εντάξει το παραδέχομαι, προτιμώ να πίνω κρασί παρά να παρακολουθώ το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετοί οινοποδοσφαιρόφιλοι που μπορούν άνετα να συνδυάσουν το κρασί με το ποδόσφαιρο, ειδικά μιας που αρκετές από τις χώρες που συμμετέχουν στο Μουντιάλ είναι και οινοπαραγωγικές χώρες. Καθώς λοιπόν πλησιάζουμε στο τέλος του πρώτου γύρου θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε μερικά από τα "ποδοσφαιρόκρασα" που θα μπορέσετε να απολαύσετε καθώς παρακολουθείτε τα υπόλοιπα ματς. 

Πρώτος Όμιλος: Ουρουγουάη

Η τέταρτη σε παραγωγή κρασιού χώρα της Νοτίου Αμερικής (παράγει περίπου 67.000 τόνους κρασιού ετησίως). Η βασική κόκκινη ποικιλία είναι το Tannat που έφτασε στην Ουρουγουάη από τη Γαλλία το 1870 (θεωρείται η εθνική ποικιλία της Ουρογουάης) και λευκή το Albariño που έφτασε ως τη Νότιο Αμερική από την Ιβηρική χερσόνησο το 1954. 

Ένα από τα πιο γνωστά Tannat της Ουρουγουάης είναι το πολυβραβευμένο Bodega Garzón - Single Vineyard Tannat 2015 το οποίο είχα την τύχη να δοκιμάσω στο εξωτερικό. Βαθύ, αδιαπέραστο σχεδόν ιώδες χρώμα και πολύπλοκη αρωματική παλέτα όπου κυριαρχούν τα σκουρόχρωμα φρούτα και τα φρούτα του δάσους σε ένα υπόβαθρο από καπνό και σοκολάτα. Καλοδομημένο στόμα, ιδιαίτερα τανικό, αν και οι τανίνες δεν είναι επιθετικές, παρόλα αυτά θα ξαφνιάσουν στην πρώτη επαφή του κρασιού με τη γλώσσα. Αν παραβλέψουμε τις τανίνες το κρασί δείχνει σχεδόν αμέσως το νεαρό της ηλικίας του, βγάζει σε πρώτο πλάνο έναν έντονα φρουτώδη χαρακτήρα και έχει τρομερή διάρκεια. Δυστυχώς όμως τα κρασιά της Ουρουγουάης δεν εισάγονται στη χώρα μας, οπότε το πιο κοντινό που θα βρείτε σε μονοποικιλιακό Tannat είναι αυτό του κτήματος Alpha.

Δεύτερος Όμιλος: Ισπανία και Πορτογαλία.

Δε νομίζω ότι οι παραπάνω χώρες χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Μιλάμε για δύο από τις πιο δυναμικές οινοπαραγωγικές χώρες της Ευρώπης. Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι οι δύο αυτές χώρες διαρρέονται από τον ποταμό Duero όπως λέγεται στην Ισπανία ή Douro όπως λέγεται στην Πορτογαλία και κατά μήκος του αναπτύσσονται δύο οινικές περιοχές η Ribera del Duero (όχθες του Duero) στην Ισπανία και η κοιλάδα του Douro στην Πορτογαλία. Ας δούμε λοιπόν δύο κρασιά από αυτές τις περιοχές.

Μία πολύ καλή εισαγωγή στα κρασιά της Ribera del Duero είναι το Bodegas Alejandro Fernandez -Tinto Pesquera Crianza 2014  που είναι διαθέσιμo και στην Ελλάδα. Μονοποικιλιακό Tempranillo με βαθύ μπορντό χρώμα και ιώδη μηνίσκο. Κομψή μύτη με αρωματική ένταση από σκούρα, φρέσκα και καραμελωμένα φρούτα, βανίλια και γλυκά μπαχάρια με κάποιες βοτανικές νύξεις. Μεταξένιο στόμα με στρογγυλεμένες τανίνες, που ακολουθεί αρωματικά την μύτη. Τρομερά μακρύ και ευχάριστο τελείωμα. 

Ένα από τα κρασιά του Douro που είναι επίσης διαθέσιμο στην Ελλάδα είναι το Quinto Do Crasto - Douro 2008. Παράγεται από ένα blend των ποικιλιών Tinta Roriz, Touriga Nacional, Tinta Barroca και Touriga Franca. Εντυπωσιακό σκούρο ερυθρό χρώμα με ιώδεις ανταύγειες και χαρακτηριστική μύτη με αρώματα ώριμων φρούτων του δάσους. Στο στόμα ξαφνιάζει η φρεσκάδα και η κομψότητα καθώς και η καθαρότητα του φρούτου, μιας που εδώ έχουμε ένα κρασί δεξαμενής. Μέτριο σώμα με πολύ καλή οξύτητα η οποία όμως δεν διαταράσσει την ισορροπία του κρασιού. Το φινίρισμα είναι επίσης κομψό και ευχάριστο. 

Τρίτος Όμιλος: Γαλλία και Αυστραλία

Παλιός και νέος κόσμος συνδυάζονται στον όμιλο αυτό και αυτό που ενώνει αυτές τις δύο χώρες είναι η ποικιλία Syrah, όπως τη λένε στη Γαλλία ή διαφορετικά το Shiraz, όπως τη λένε στην Αυστραλία. Ο θρύλος λέει ότι η ποικιλία αυτή ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι της τον 9ο αιώνα μ.Χ. από την πολή Shiraz του σημερινού Ιράν και σιγά σιγά ταξίδεψε και μέσω του δρόμου του μεταξιού και έφτασε στην Μεσόγειο κι από εκεί στη Γαλλία όπου στην κοιλάδα του Ροδανού βρήκε το νέο σπίτι της (κάτι που δεν αποδεικνύεται επιστημονικά μέχρι τώρα). Στην Αυστραλία το μετέφερε ο James Busby, ο πατέρας του αυστραλιανού αμπελώνα, λίγο μετά το 1830. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για τις διαφορές του παλιού κόσμου (Syrah) με το νέο κόσμος (Shiraz), αλλά αντ' αυτού ας δούμε δύο χαρακτηριστικά κρασιά που είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα.

To Chapoutier Crozes Hermitage Meysonniers 2013 είναι μία από τις πλέον τυπικές εκφράσεις του Γαλλικού Syrah. Ο ίδιος ο Chapoutier είναι μία πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα στο χώρο του κρασιού με μια πολύ συγκεκριμένη οινική φιλοσοφία. Εδώ και χρόνια ακολουθεί την βιοδυναμική καλλιέργεια σε όλα του τα οινοποιεία και προσπαθεί να αποφύγει όσο μπορεί το βαρέλι, ειδικά το νέο βαρέλι μιας που θεωρεί ότι σκεπάζει τα πρωταρχικά χαρακτηριστικά του κρασιού. Το συγκεκριμένο κρασί προέρχεται από έναν αμπελώνα ηλικίας 25 ετών και οινοποιείται με την κλασσική ερυθρή οινοποίηση σε τσιμεντένιες δεξαμενές, όπου και ωριμάζει για 12 μήνες. Πολύ έντονο κόκκινο χρώμα σχεδόν ιώδες. Στη μύτη κυριαρχούν τα αρώματα φρούτων του δάσους,  ανθικά αρώματα (βιολέτα) και πικάντικα μπαχαρικά (πιπέρι). Το στόμα είναι φρουτώδες, γεμάτο, στιβαρό και συμπυκνωμένο με πολύ καλή οξύτητα και πολύ μεγάλο βάθος. 

Το Jim Barry Lodge Hill 2015 από την άλλη είναι ένα τυπικότατο Shiraz Αυστραλίας με βαθύ, αδιαπέραστο ερυθρό, σχεδόν μαύρο χρώμα. Στη μύτη κυριαρχούν σκουρόχρωμα φρούτα και γλυκόριζα σε ένα υπόβαθρο βανίλιας κέδρου και αποξηραμένων βοτάνων. Γεμάτο, συμπυκνωμένο στόμα με παλέτα που ακολουθεί αρωματικά την μύτη, καλοδουλεμένες τανίνες, σχεδόν βελούδινες, και μακρύ φρουτώδες τελείωμα. Δύο εντελώς διαφορετικά κρασιά με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.

Τέταρτος Όμιλος: Αργεντινή και Κροατία

Δύο πολύ ενδιαφέρουσες οινικά χώρες, η μία από τον λεγόμενο παλαιό κόσμο και η άλλη μία από τις πιο χαρακτηριστικές χώρες του νέου κόσμου. Δυστυχώς πολύ δύσκολα θα βρούμε στην Ελλάδα Κροατικά κρασιά, αν και η Κροατία παράγει μεγάλες ποσότητες κρασιού. Η Κροατία παράγει κυρίως λευκά κρασιά (περίπου το 67% της παραγωγής), αρκετά κόκκινα κρασιά (το 32% της παραγωγής) και ελάχιστα ροζέ κυρίως από αυτόχθονες ποικιλίες. Η Αργεντινή από την άλλη είναι μία από τις πιο εμπορικές χώρες στο κρασί που έχει αποδείξει ότι μπορεί να παράγει τόσο αξιοπρεπή κρασιά σε χαμηλές τιμές όσο και πολύ μεγάλα κρασιά. Κυριότερη ποικιλία είναι το Malbec, αλλά καλλιεργούνται επίσης και άλλες, κυρίως γαλλικές ποικιλίες, όπως Syrah, Cabernet Sauvignon, Chardonnay, Viongier και η αυτόχθονη ποικιλία Bonarda.  Στην Ελλάδα κυκλοφορούν πάρα πολλά κρασιά Αργεντινής, ακόμη και σε Super Market.

Το Bibich R6 Riserva 2016, είναι ένα Δαλματικό κρασί από τις ποικιλίες Babic, Plavina, και Lasin. Χρώμα πορφυρό. Έντονα αρώματα από φρούτα του δάσους και χυμό κεράσι. Παρόλα αυτά το στόμα έχει ένα ιδιαίτερα rustic χαρακτήρα, χωρίς ιδιαίτερο σώμα, ενώ στη γευστική παλέτα κυριαρχούν τριτογενή αρώματα, κυρίως μπαχαρικά και καπνός. Πολύ ενδιαφέρον κρασί που όμως δε θα το βρείτε στην Ελλάδα. 

Μπορεί το Malbec να είναι η κυριότερη ποικιλία της Αργεντινής, αλλά εμένα το κρασί που μου έκλεψε την ψυχή είναι το Gran Enemigo Single Vineyard Gualtallary Cabernet Franc 2012. Μιλάμε για το καλύτερο ίσως Cabernet Franc  παγκοσμίως και σίγουρα ένα από τα μεγάλα κρασιά του κόσμου. Ο δημιουργός  Alejandro Vigil, είναι η μεγαλύτερη οινική προσωπικότητα της Αργεντινής ιδιόρρυθμος αλλά και ταλαντούχος, ξεκίνησε το Gran Enemigo σαν ένα side project στο Gualtallary σε υψόμετρο 1400 μέτρων. Το κρασί κυκλοφόρησε σε 4700 φιάλες και μερικές από αυτές έχουν φτάσει και στην Ελλάδα!
Στο ποτήρι ξεχωρίζει το βαθύ πορφυρό χρώμα. Τα αρώματά του είναι έντονα και κομψά με 
ώριμα μαύρα φρούτα, βατόμουρα και μαυροκέρασα, χυμό ρόδι, γλυκά μπαχαρικά, μαύρο πιπέρι και ελαφρές νότες ευκαλύπτου και βοτάνων. Η παλαίωση στο βαρέλι δίνει μια νότα σοκολάτας και βανίλιας. Το στόμα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο αλλά και κομψό, με τα φρούτα να κυριαρχούν μέχρι τη μεσαία παλέτα και μετά να ξεχωρίζει η οξύτητα.Φοβερά ισορροπημένο κρασί με καλά δομημένες τανίνες και πολύ μακρύ και επίμονο φινίρισμα. Ένα φανταστικό κρασί.

Το δεύτερο μέρος του άρθρου μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

10 απρόβλεπτα κρασιά...

Απρόβλεπτα κρασιά, κρασιά μη τυπικά, κρασιά αντισυμβατικά, κρασιά από ξεχασμένες ποικιλίες, κρασιά από μη αναμενόμενες περιοχές, κρασιά τόσο από τον ελληνικό, όσο και τον διεθνή αμπελώνα. Ιδιαίτερα κρασιά που αξίζει να δοκιμάσει κάποιος, περισσότερο για να ξεφύγει από τα οινικά στερεότυπα και να αποκτήσει μία ευρύτερη άποψη περί κρασιού. Όπως τονίζω συνήθως, το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί επ' ουδενί πρόταση αγοράς, αφορά κρασιά που ικανοποίησαν το οινικό γούστο του γράφοντα. Επίσης το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί την προσπάθεια προώθησης κάποιου οινοποιείου, ή δικτύου διακίνησης. Έτσι κι αλλιώς τα περισσότερα από αυτά δεν εισάγονται ή δεν κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά. 


ORANGE DE PIC... SECOND Landwein Rhein, 2017 - Benzinger Weingut, Pfalz, Germany

Ένα εντελώς απρόβλεπτο κρασί, ένα orange wine από Silvaner. Συγκομιδή των σταφυλιών με το χέρι, στη συνέχεια αυθόρμητη ζύμωση σε ανοξείδωτες δεξαμενές με τα στέμφυλα, χωρίς προσθήκη θειώδους, ένα πολύ σύντομο πέρασμα από βαρέλι και τέλος εμφιάλωση χωρίς σταθεροποίηση και φιλτράρισμα. Το αποτέλεσμα 520 φιάλες κρασιού με 11,5% αλκοόλ. Χρώμα σχεδόν χρυσό και ελαφρώς θολό. Στη μύτη κυριαρχούν τα λευκόσαρκα φρούτα και τα εσπεριδοειδή. Στο στόμα είναι ελαφρώς τανικό, χωρίς τα τυπικά χαρακτηριστικά του Sylvaner, με παλέτα από φρέσκα φρούτα (μήλο, αχλάδι) που διανθίζεται από βοτανικά στοιχεία και αρκετά μακρύ τελείωμα. 



Cuvèe 2014 - Winnica Srebrna Góra, Krakow, Poland

Εδώ και μερικά χρόνια, η Πολωνία έχει μπει στον οινικό χάρτη της Ευρώπης. Η καλλιέργεια του οίνου στην Πολωνία ξεκίνησε τον μεσαίωνα από μοναχούς οι οποίοι φύτεψαν ιταλικές κυρίως ποικιλίες σταφυλιών. Η αύξηση της θερμοκρασίας της γης από το 950μ.Χ. μέχρι το 1250μ.Χ. που έμεινε γνωστή ως Medieval Warm Period ευνόησε την εξάπλωση της αμπελοκαλλιέργειας στην Βόρειο και Κεντρική Ευρώπη. Μάλιστα αν κάποιος επισκεφθεί την πόλη του Sandomierz στην νοτιοανατολική Πολωνία μπορεί να δει τα υπολείμματα των πρώτων αμπελώνων της Πολωνίας δίπλα στο μοναστήρι των Φραγκισκανών μοναχών. Σήμερα η κλιματική αλλαγή ευνοεί και πάλι την καλλιέργεια της αμπέλου στις περιοχές αυτές. Το συγκεκριμένο κρασί παράγεται σε αμπελώνες έξω από την Κρακοβία και είναι blend των ποικιλιών Gewürztraminer (20%), Johanniter (35%), Hibernal (35%) και Solaris (10%). 
Πέρα από το Gewürztraminer, οι υπόλοιπες ποικιλίες είναι νέες ποικιλίες που είναι συνήθως ανθεκτικές στις ασθένειες και στο ψύχος. Η ποικιλία Johanniter δημιουργήθηκε το 1968 από τον  Johannes Zimmermann στο αμπελουργικό ινστιτούτο του Freiburg, είναι ανθεκτική στους μύκητες και προέρχεται από διασταυρώσεις των ποικιλιών   Riesling, Seyve-Villard, Ruländer, και Gutedel. Η ποικιλία Hibernal δημιουργήθηκε το 1944 από τον Heinrich Birk στο ινστιτούτο αμπέλου του Geisenheim, είναι ανθεκτική στους μύκητες και τα παράσιτα και προέρχεται από τη διασταύρωση των ποικιλιών Seibel 7053 (ερυθρή ποικιλία) και του κλώνου 239 της ποικιλίας Riesling. Τέλος η ποικιλία Solaris δημιουργήθηκε το 1975 και πάλι στο ινστιτούτο οίνου του Freiburg, από τον Norbert Becker, είναι ανθεκτική στις ασθένειες της αμπέλου και είναι διασταύρωση των ποικιλιών Merzling (που με τη σειρά της είναι διασταύρωση των ποικιλιών Seyve-villard 5276 x (Riesling x Pinot gris)) και της ποικιλίας Gm 6493 (που είναι διασταύρωση των ποικιλιών Zarya Severa x Muscat Ottonel). Λαμπερό χρώμα άχυρου. Η μύτη έχει ιδιαίτερη ένταση με αρώματα εσπεριδοειδών (ροζ γκρέιπφρουτ) και τροπικών φρούτων (φρούτα του πάθους, κονσέρβα ανανά και λίτσι) σε ένα ανθικό υπόβαθρο. Το στόμα είναι πλούσιο αλλά και ντελικάτο και απόλυτα ισορροπημένο, αρμονικό.  Ιδιαίτερα ευχάριστο τελείωμα.


Petite Arvine 2012 - Ottin - Viticulteur Encaveur, Vallée d'Aoste, Italy

Vallée d'Aoste είναι η μικρότερη περιφέρεια της Ιταλίας, στα σύνορα με την Ελβετία (βόρεια) και τη Γαλλία (δυτικά), βόρεια του Piedmont. Η ποικιλία Petite Arvine από την άλλη, προέρχεται από το  Valais της Ελβετίας όπου και καλλιεργείται από το 1602 και από αυτή παράγονται τα καλύτερα λευκά κρασιά της περιοχής. Η σπάνια αυτή ποικιλία έφτασε στην Vallée d'Aoste στα μέσα του προηγούμενου αιώνα και καλλιεργείται από ελάχιστους αμπελουργούς. 
Οργανοληπτικά τώρα, έχουμε ένα κρασί με ανοιχτό κίτρινο χρώμα, δροσερά αρώματα φρούτων και άνθεων, που κυμαίνονται από ανανά έως ραβέντι, από την δροσιά του γκρέιπφρουτ μέχρι το βάθος ιωδιούχων ορυκτών και της πέτρας με έναν υπαινιγμό φρέσκων βοτάνων του βουνού. Αρμονικό στόμα, με πολύ καλή οξύτητα, ισορροπημένο και με ευχάριστο μακρύ τελείωμα.



Thurgau Würzburger Schlossberg Kabinett trocken 2008 - Staatlicher Hofkeller Würzburg Müller, Würzburg, Germany 



To Würzburg βρίσκεται στο κέντρο μίας από τις λιγότερο γνωστές οινικές περιοχές της Γερμανίας την Franconia. Το Müller-Thurgau είναι μία λευκή ποικιλία που δημιουργήθηκε από τον  Hermann Müller στο ελβετικό καντόνι του Thurgau το 1882. Είναι μία διασταύρωση της ποικιλίας Riesling με την ποικιλία Madeleine Royale (που και αυτή με τη σειρά της είναι μία διασταύρωση των ποικιλιών Pinot και Trollinger). Συνήθως δίνει κρασιά μαζικής παραγωγής και χαμηλής τιμής, τα οποία δεν παλαιώνουν.
Το συγκεκριμένο είναι το πιο σπάνιο από όλα τα κρασιά του Würzburg, προέρχεται από έναν μικροσκοπικό αμπελώνα κάτω από το φρούριο του Marienberg, του οποίου ο μοναδικός ιδιοκτήτης είναι το οινοποιείο Staatlicher Hofkeller. Το κρασί είναι εμφιαλωμένο σε ένα ιδιαίτερο μπουκάλι που ονομάζεται Bocksbeutel και χρησιμοποιείται μόνο στα ανώτερης ποιότητας κρασιά της περιοχής.
Η σοδειά του 2008 ήταν πολύ καλή, αλλά η εξέλιξη του κρασιού στο χρόνο ακόμη πιο εντυπωσιακή, ειδικά για μία τόσο δύσκολη στην παλαίωση ποικιλία. Τα ανθικά-μοσχάτα αρώματα της ποικιλίας έχουν χαθεί. Στη θέση τους κυριαρχούν ώριμα πυρηνόκαρπα (ροδάκινο, βερύκοκο) με ένα υπαινιγμό μοσχάτου. Στο στόμα η δριμεία οξύτητα εξισορροπείται μερικώς από την ένταση της παλέτας, ενώ στο τελείωμα υπάρχει μία ανεπαίσθητη πικράδα.


Patatrava 2016 - Domaine Ligas, Pella, Greece


Το ότι το ξινόμαυρο είναι μία πολυδύναμη ποικιλία και μπορεί να δώσει από λευκά μέχρι ερυθρά κρασιά το γνωρίζαμε. Εδώ έχουμε όμως μία απρόβλεπτη οινοποίηση. Η διαδικασία πάτα-τράβα είναι η παραδοσιακή μέθοδος οινοποίησης που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν σε όλη την Ελλάδα. Τα ερυθρά σταφύλια πηγαίναν στην στροφιλιά όπου τα πατούσαν απευθείας και έτσι ο μούστος έρχεται σε ελάχιστη επαφή με τα στέμφυλα και παίρνει ένα ροζέ χρώμα. Στη συνέχεια ο μούστος ζυμώνει και μετά το πέρας της ζύμωσης εμφιαλώνεται. Στη συγκεκριμένη οινοποίηση δεν έχουν χρησιμοποιηθεί θειώδη, και το αποτέλεσμα είναι ένα ροζέ natural wine, με πορτοκαλί ανταύγειες. Στη μύτη ξεχωρίζουν τα χαρακτηριστικά αρώματα του ξινόμαυρου, ντομάτα και φράουλα, συνδυασμένα με λίγο Brett το οποίο δίνει πολυπλοκότητα χωρίς να είναι ενοχλητικό. Στο στόμα ξεχωρίζει η οξύτητα ενώ ακολουθεί αρωματικά την μύτη. Δεν είναι σωματώδες κρασί αλλά η οξύτητα του και η γευστική του πολυπλοκότητα επιβάλει να συνοδευθεί από φαγητό. Όχι όμως συνηθισμένο φαγητό, αλλά ιδιαίτερες γεύσεις όπως ριζότο ή πάστα με τρούφα, πιάτα με εντόσθια και παλαιωμένα τυριά.


La Reboule 2016 - Les Deux Terres, Rhône, France

Εδώ έχουμε άλλη μία περίεργη περίπτωση. Δύο φίλοι, o Manuel Cunin και ο Vincent Fargier, που δούλευαν επί χρόνια στη βιομηχανία του οίνου, έστησαν το 2005 ένα Garage οινοποιείο, με σκοπό να παράγουν μη εμπορικά κρασιά. Το συγκεκριμένο είναι ένα κόκκινο κρασί blend από τις ποικιλίες merlot (30%), grenache noir (30%) και cabernet sauvignon (40%). Εδώ η κάθε ποικιλία οινοποιείται χωριστά με την μέθοδο της ανθρακικής αναεροβίωσης (carbonic maceration), όπου ρίχνουμε άθικτα τα σταφύλια με τα κοτσάνια τους στις δεξαμενές -χωρίς να σπάσουν- σε περιβάλλον διοξειδίου του άνθρακα. Έτσι, τα σταφύλια προστατεύονται από τυχόν οξειδώσεις και η ζύμωση γίνεται ενδοκυτταρικά. Στη συνέχεια το κρασί οδηγείται σε inox δεξαμενές όπου γίνεται το blending και τέλος εμφιαλώνεται χωρίς την προσθήκη θειικών. 
Περνώντας τώρα στο κρασί, η πρώτη εντύπωση έρχεται από την πολύ ελκυστική μύτη, και μετά περνάμε στο νόστιμο και εύκολο στο στόμα, με μία υποψία διοξειδίου του άνθρακα που γαργαλάει τη γλώσσα και με μία ελαφρά πικράδα στο τελείωμα. Τρομερά απολαυστικό κρασί, σχεδόν εθιστικό. Πίνεται ελαφρά πιο κρύο από τα περισσότερα κόκκινα κρασιά (14°C - 16°C).



Terras de Lava Tinto 2015 - Cooperativa Vitivinícola da ilha do Pico, Açores, Portugal



Άλλος ένα ιδιόρρυθμο κρασί που παράγεται στη μέση του ατλαντικού ωκεανού στο άγονο ηφαιστειακό νησί Pico των Αζορών από blend των ποικιλιών Merlot, Syrah, Cabernet Sauvignon και της τοπικής ποικιλίας Saborinho. Χρώμα γκρενά με πορφυρές αποχρώσεις. Η μύτη είναι μέτρια+ και ξεχωρίζουν αρώματα ώριμων κόκκινων φρούτων, με ελαφρές νότες σοκολάτας. Στο στόμα το μέτριο σώμα, η ορυκτότητα και η πολύ καλή οξύτητα συνδυάζονται με την τις μαλακές μαλακές του τανίνες το δίνουν ένα φοβερά ντελικάτο κρασί με επίμονο τελείωμα. Δεν είναι τυχαίο που στις Αζόρες το χρησιμοποιούν για να συνοδεύσουν λιπαρά ψάρια αλλά και τα εξαιρετικά τυριά τους.


Carolina Red 2014 - Jakončič, Slovenia

Ένα Bordeaux Blend (Cabernet Sauvignon 75%, Merlot 15%, Cabernet Franc 5%) από την περιοχή Goriška brda της Σλοβενίας. Θα μου πείτε και ποιο είναι το απρόβλεπτο, από τη στιγμή που πλέον βρίσκεις Bordeaux Blend σε κάθε γωνιά της γης. Το απρόβλεπτο το καταλαβαίνεις μόλις το πλησιάσεις στη μύτη σου. Ξαφνικά δέχεσαι μία "επίθεση" από αρώματα μαύρης ελιάς(!), βασιλικού, μαυροκέρασου, γραφίτη και πίσσας. Η έκπληξη συνεχίζει μόλις το βάλεις στο στόμα σου. Καλοδομημένες τανίνες, υποδειγματική οξύτητα, φοβερή μεσαία παλέτα και ένα φοβερά μακρύ και ελαφρώς πικρό τελείωμα. Ένα πραγματικό τέρας που αποζητά πρωτεΐνη, κόκκινα κρέατα, θηριώδεις μοσχαρίσιες μπριζόλες και κυνήγια. Και όλα αυτά με μόνο 12,5% αλκοόλ.


Cabernet Franc 2013 - Chester Gap Cellars, Virginia, USA





Ένα κρασί με απρόβλεπτη καταγωγή. Ενώ η δυτικά ακτή των ΗΠΑ είναι διάσημη για τα κρασιά της (California, Oregon) τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει δειλά δειλά η παραγωγή κρασιού και στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Η πολιτεία της Virginia εκ πρώτης δεν δείχνει ιδανική για την παραγωγή οίνου λόγω του κλίματος της. Ο πρώτος που προσπάθησε να καλλιεργήσει ευρωπαϊκές ποικιλίες σταφυλιών ήταν ο Thomas Jefferson χωρίς όμως επιτυχία. Σήμερα όμως φαίνεται ότι τα πράγματα αλλάζουν και η Virginia είναι πλέον 10η σε παραγωγή οίνου πολιτεία των ΗΠΑ. Στο ποτήρι το χρώμα είναι ένα εκρηκτικό βιολετί. Στη μύτη είναι πολύ πιο αρωματικό από τα Γαλλικά  Cabernet Franc. Στο στόμα είναι πιο φρέσκο, πιο τραγανό, μαλακό, με παλέτα από κόκκινα σμέουρα, κεράσια, βότανα, καπνό και μπαχαρικό.




Labyrinth 99/10 - Domaine Skouras, Greece



H solera έκδοση του Μέγα Οίνου, εδώ έχουμε ένα κρασί που παράχθηκε από τα έτη 1999 μέχρι 2010. Είναι αρκετά σπάνιο, μόνο 400 φιάλες που κυκλοφορούν κάθε χρόνο. Ένα κρασί που κανονικά θέλει 10 και πλέον ώρες στην καράφα σύμφωνα με τον παραγωγό. Ένα τρομερά πολύπλοκο κρασί που εξελίσσεται με το χρόνο. Αποξηραμένα φρούτα, ώριμα φρούτα του δάσους, σοκολάτα και γήινα αρώματα, κάποια ίχνη πτητικής οξύτητας και ανθικά αρώματα εναλλάσσονται και δημιουργούν ένα πολύπλοκο γευστικό προφίλ. Το στόμα είναι ιδιαίτερα ισορροπημένο, με καλή δομή, μεταξένιες τανίνες και φοβερής διάρκειας επίγευση.   

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

10 κρασιά για την άνοιξη

Η πρόωρη καλοκαιρία του τελευταίου διαστήματος, αρκετά ωραίες μέρες με ένα ζεστό ήλιο το μεσημέρι και ένα παρατεταμένο σούρουπο, είναι μία υπενθύμιση ότι τελικά έφτασε η άνοιξη. Αμέσως αλλάζει και η διάθεσή μας. Φοράμε πιο ελαφρά ρούχα, τρώμε ελαφρύτερα γεύματα και πίνουμε ελαφρότερα κρασιά. Ταυτόχρονα τα περισσότερα οινοποιεία εμφιαλώνουν τα λευκά και τα ροζέ της προηγούμενης χρονιάς, οπότε είναι η τελευταία ευκαιρία για εμάς που μας αρέσουν τα παλαιωμένα κρασιά να βρούμε κάτι από παλαιότερες χρονιές στην αγορά. 

Παρακάτω υπάρχει μία λίστα κρασιών που θεωρώ ότι ταιριάζουν με την εποχή. Όπως τονίζω συνήθως, το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί επ' ουδενί πρόταση αγοράς, αφορά κρασιά που ικανοποίησαν το οινικό γούστο του γράφοντα, είτε γιατί ήταν κάτι εξαιρετικά, είτε γιατί ήταν κάτι το πρωτόγνωρα (όσο πρωτόγνωρο μπορεί να είναι ένα κρασί). Επίσης το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί την προσπάθεια προώθησης κάποιου οινοποιείου, ή δικτύου διακίνησης (όπως συνηθίζεται τελευταίως). Οι μοναδικοί περιορισμοί που μπήκαν στην λίστα ήταν α) τα κρασιά να είναι ελληνικής παραγωγής και β) να συμμετέχει μόνο ένα κρασί ανά παραγωγό. 

Οινοποιείο Ντούγκος - Μεθ' Υμών Acacia 2016

Ένα από τα πρώτα οινοποιεία στην Ελλάδα που χρησιμοποίησαν βαρέλι ακακίας. Σε σχέση με το δρύινο βαρέλι το βαρέλι της ακακίας αφήνει μία πιο διακριτική υπογραφή, με περισσότερο ανθικό χαρακτήρα. Το κρασί έχει χρυσοκίτρινο χρώμα, σύνθετο αρωματικό χαρακτήρα, με φρέσκα κι εξωτικά κίτρινα φρούτα και εσπεριδοειδή. Λιπαρό, πλούσιο στόμα, κρυστάλλινη οξύτητα, με μακρά επίγευση. Τελικά η επιλογή του βαρελιού δικαιώνει τον παραγωγό.


Τετράμυθος - Μηλιά Λευκή 2015

Ένα Sauvignon Blanc που ισορροπεί ανάμεσα στον Παλιό και στον Νέο Κόσμο. Χρώμα χρυσοκίτρινο, αρώματα εσπεριδοειδών αλλά και τροπικών φρούτων, διανθισμένα με νότες ανθικές, βοτανικές και βανίλιας. Γεμάτο στόμα, δροσιστική οξύτητα και μακρά επίγευση. Ιδανικό να συνοδεύσει λευκά κρέατα, ψάρια και μαλακά λευκά τυριά.

Ζαφειράκης - Πρόποδες 2016

Ένα ελληνικό κρασί με έντονα γαλλικό χαρακτήρα. Ζυμώνει και στη συνέχεια ωριμάζει για 12 μήνες σε ξύλινες δεξαμενές των 2400 λίτρων με χρήση αποκλειστικά ιθαγενών ζυμών. Ως αποτέλεσμα στο κρασί υπάρχουν διακριτικά άρωμα ξύλου που όμως είναι πολύ καλά ενσωματωμένα στο κρασί. Στο στόμα κυριαρχεί ένας ορυκτός χαρακτήρας που θυμίζει τσακμακόπετρα, χαρακτηριστικός στα περισσότερα κρασιά του οινοποιείου.  Φινετσάτο κρασί με μέτριο όγκο, πολύ καλή οξύτητα, αλλά και ισορροπία. 


Δουλουφάκης - Αφρώδης Λευκός 2015 

Διαφημίζεται ως το πρώτο αφρώδες κρασί, παρασκευασμένο με τη méthode traditionnelle, από 100% Βιδιανό. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να διαφημιστεί ως ένα πολύ καλό αφρώδες κρασί. Το δύσκολο έργο του παραγωγού ήταν να παντρέψει την οξύτητα και τη λιπαρότητα του Βιδιανου με τις φυσαλίδες. Παρόλα αυτά  τα κατάφερε μια χαρά. Το χρώμα στο ποτήρι είναι ελαφρώς κίτρινο με πρασινωπές ανταύγειες. Ο αφρισμός είναι εξαιρετικός και έντονος, με συνεχόμενο “κορδόνι” από μικρές φυσαλίδες. Εκεί όμως που ξεκινά το μεγάλο ενδιαφέρον είναι όταν το πλησιάσεις στη μύτη σου. Μύτη πολύπλοκη, με τα αρώματα της ζύμωσης να κυριαρχούν ενώ στο υπόβαθρο ανιχνεύει κανείς λευκόσαρκα φρούτα και νύξεις πυρηνόκαρπων. Στόμα δροσιστικό από τη ζωηρή οξύτητα και μέτρια(+) επίγευση. Για πρώτη προσπάθεια είναι αρκετά εντυπωσιακό.

Pure Santorini 2014

Ένα από τα καταφανή οινικά εγκλήματα στην Ελλάδα είναι η κατανάλωση υπερβολικά φρέσκων λευκών κρασιών και ειδικά των κρασιών της Σαντορίνης. Ο λιτός γεμάτος γωνίες χαρακτήρας της νιότης τους μετά από μερικά χρόνια αλλάζει και μετατρέπονται σε πραγματικά μεγάλα κρασιά. Εδώ λοιπόν έχουμε ένα κρασί πολύ υψηλού επιπέδου με χρυσοκίτρινο χρώμα, αυστηρή μύτη όπου ξεχωρίζουν εσπεριδοειδή και λευκόσαρκα φρούτα μέσα σε ένα ορυκτό υπόβαθρο. Στο στόμα η κοφτερή οξύτητα της νιότης παραμένει απλά τώρα φαίνεται πιο δεμένη με το υπόλοιπο κρασί, δίνοντας έτσι ένα τρομερά ισορροπημένο αποτέλεσμα. Γεμάτο στόμα, αλλά ταυτόχρονα φινετσάτο, με την ορυκτότητα να είναι σε πρώτο πλάνο. Τέλος στην μακρά επίγευση κυριαρχούν τα εσπεριδοειδή.

Οινογένεσις - Φεγγίτες Ροζέ 2017

Άλλο ένα ελληνικό κρασί με γαλλικό χαρακτήρα. Χρώμα ανοιχτό σομόν με μοβ ανταύγειες και έντονα ανθική μύτη. Στόμα ευχάριστο, φρουτώδες, γεμάτο, με πολύ καλή οξύτητα και διάρκεια. Προσοχή δεν έχει φτιαχτεί για απεριτίφ. Προτιμά να συνοδεύει φαγητό, κυρίως ελαφριά πιάτα ζυμαρικών και ριζότο, αλλά και  πιάτα της μεσογειακής κουζίνας.


Oenops Wines - Απλά Ροζέ 2017

Ένα περίεργο blend (Ξινόμαυρο με Cabernet Sauvignon) που δύσκολα δίνει  καλά αποτελέσματα. Παρόλα αυτά ο Νίκος Καρατζάς τόλμησε και από το αποτέλεσμα δικαιώνεται. Χρώμα σομόν με πορτοκαλί ανταύγειες. Μύτη κομψή, με αρώματα μικρών κόκκινων φρούτων, μαρμελάδας ντομάτας, ανθικές-βοτανικές νύξεις. Στόμα δροσερό με πολύ καλή οξύτητα, που ακολουθεί τη μύτη. Μέτριας διάρκειας τελείωμα. Ταιριάζει με τα περισσότερα φαγητά της ελληνικής κουζίνας αλλά και πίτσες, ζυμαρικά με κόκκινες σάλτσες.


Διαμαντάκος - Νάουσα 2015 

Μία Νάουσα που ισορροπεί ανάμεσα σε αυτό που συνηθίσαμε να λέμε νέο και παλιό στυλ οινοποίησης. Χρώμα ρουμπινί, μύτη πολύπλοκη με αρώματα κόκκινων φρούτων με νότες πάστας ελιάς και αρώματα από το βαρέλι (βανίλια και γλυκά μπαχάρια) που όμως δεν ενοχλούν. Στόμα κομψό και πολύπλοκο που ακολουθεί τη μύτη. Αρκετά τανικό, χωρίς όμως οι τανίνες να γίνονται ενοχλητικές με εξαιρετική οξύτητα και μακρύ τελείωμα. Σίγουρα αυτό το κρασί μπορεί να παλαιώσει μία 5ετία ακόμη αλλά και τώρα είναι απολαυστικό, ειδικά συνοδεύοντας λιπαρά κρέατα όπως ο πασχαλινός οβελίας. 

Αμπελώνες Θυμιόπουλου - Terra Petra Ραψάνη 2015

Μία νέα πρόταση από αμπελώνες ηλικίας 15-50 ετών σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο στην περιοχή της Ραψάνης. Χρώμα ρουμπινί, με μύτη μέτριας έντασης όπου κυριαρχούν αρώματα κόκκινων μικρών φρούτων και γλυκά μπαχάρια με ανθικές-βοτανικές νύξεις σε ένα υπόβαθρο όπου κυριαρχεί το βαρέλι, χωρίς όμως να επιβάλλεται στο σύνολο. Στο στόμα ξεχωρίζει η υψηλή οξύτητα καθώς και η υποδειγματική ισορροπία. Οι τανίνες είναι παρούσες χωρίς όμως να γίνονται επιθετικές ή να κουράζουν. Η γευστική παλέτα ακολουθεί τη μύτη μόνο που εδώ το βαρέλι βγαίνει ελάχιστα πιο έντονο. Τέλος η επίγευση είναι μακρά και ευχάριστη. Μία ακόμη καλή πρόταση για το πασχαλινό τραπέζι.


Οινοποιία Αϊβαλή - Deux Dieux 2015 

Αν και πρόκειται για ένα οινικό βρέφος, έπρεπε να το δοκιμάσω. Ένα νέο blend από Αγιωργίτικο και Syrah από επιλεγμένα αμπελοτόπια της Νεμέας (τα προηγούμενα χρόνια είχε κυκλοφορήσει ως Blend Αγιωργίτικου με Cabernet Sauvignon). Χρώμα ρουμπινί, αδιαπέραστο, με μοβ ανταύγειες. Μύτη σύνθετη με αρώματα ώριμων κόκκινων φρούτων, γλυκά μπαχάρια και αρώματα από το βαρέλι (βανίλια και καπνός). Στόμα συμπυκνωμένο, χωρίς όμως να σε λιγώνει, παρά το υψηλό αλκοόλ, μιας που η οξύτητα καταφέρνει να το ισορροπήσει. Μαλακές αλλά αισθητές τανίνες και επίγευση μακρά και πολύπλοκη. Συμβουλή μου είναι να το περιμένετε 2-3 το ελάχιστο πριν το καταναλώσετε. 

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Η ενδεκάδα των Οινοφίλων

Σε κάθε οινικό event, σε κάθε συνάθροιση οινοφίλων, σε κάθε γευσιγνωσία συναντάς ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων που ενδιαφέρονται, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο για το κρασί. Αρκετοί από αυτούς είναι απλοί οινόφιλοι, αλλά κάποιοι έχουν και επαγγελματική σχέση με το κρασί. Με τον καιρό διαπιστώνεις ότι μπορείς να κωδικοποιήσεις τις συμπεριφορές τους και να τους κατατάξεις σε κατηγορίες. Οπότε αν παρακάτω αναγνωρίσετε τον εαυτό σας μην τρομάξετε. Το άρθρο αυτό δεν έχει γραφεί προσωπικά για εσάς, δεν είστε οι μοναδικοί, υπάρχουν και άλλοι με τα ίδια χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Φυσικά κάποιοι χαρακτήρες μπορεί να αποτελούν ένα συνδυασμό τον παρακάτω κατηγοριών.

α) Ο τύπος "μόνο το κόκκινο είναι κρασί". Θεωρεί ότι αν το κρασί δεν είναι τανικό με γεμάτο σώμα και 14% αλκοόλ τουλάχιστον δεν αξίζει να το πιει. Το λευκό κρασί δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του, ενώ αν του μιλήσεις για ροζέ κρασί θα σε κοιτάξει περίεργα λες και έχεις κάποιο πρόβλημα. Μην του μιλήσετε επίσης για επιδόρπιους ή αφρώδεις οίνους. Ιδιαίτερη αδυναμία στα super τανικά κρασιά που μουδιάζουν το στόμα σαν νοβοκαΐνη.

β) Ο τύπος "ένα ελαφρύ ροζέ". Βρίσκεται στον αντίποδα με τον προηγούμενο. Δε βάζει με τίποτα κόκκινο κρασί στο στόμα του. Προτιμά τα ελαφρά λευκά, αλλά βρίσκεται στο στοιχείο του με το ροζέ κρασί, ειδικά όταν αυτό έχει μερικά υπολειπόμενα σάκχαρα. Από αφρώδεις οίνους πίνει μόνο ότι γλυκίζει στο στόμα. Ιδιαίτερη αδυναμία στα κρασιά τύπου bubblegum. 


γ) Ο τύπος "νέο βαρέλι". Του αρέσουν κρασιά με έντονο νέο βαρέλι, ειδικά τα κρασιά που έχουν υποστεί μηλογαλακτική ζύμωση. Του αρέσουν τα αρώματα του βουτύρου, της σοκολάτας, του κακάο και του καπνού. Δεν μπορεί επ' ουδενί να δοκιμάσει κρασί, ειδικά λευκό, που δεν έχει περάσει από βαρέλι. Θεωρεί οτιδήποτε καταναλώνεται χωρίς να έχει περάσει από βαρέλι ως ξύδι. Ιδιαίτερη αδυναμία στα Chardonnay που έχουν περάσει 12 τουλάχιστον μήνες σε αμερικάνικο βαρέλι.

δ) Ο αντισυμβατικός τύπος. Δοκιμάζει ότι πιο περίεργο υπάρχει. Natural wines, orange wines, κρασί ζυμωμένο σε αμφορείς, σπάνιες ποικιλίες, περίεργες οινοποιήσεις, Sherry, Porto, Vin Jaune είναι το φόρτε του. Μην του δώσετε να δοκιμάσει συνηθισμένα κρασιά του εμπορίου. Απεχθάνεται τα κρασιά μαζικής παραγωγής, προτιμά κρασιά από μικρά κτήματα και δε δέχεται μύγα στο σπαθί του.  Ιδιαίτερη αδυναμία στα βιοδυναμικά κρασιά.

ε) Ο τύπος του ξερόλα. Γυρνά από event σε event με ένα σημειωματάριο όπου σημειώνει τα πάντα. Ζαλίζει τους παραγωγούς με ερωτήσεις, που συνήθως της απαντά ο ίδιος. Προβάλει προς τα έξω μία προσωπικότητα γνώστη. Στην καλύτερη είναι ημιμαθής, στη χειρότερη δεν ξέρει που του παν τα τρία. Δεν τον ενδιαφέρει να μάθει, απλά να φανεί προς τα έξω ότι είναι ειδήμων επί παντώς οινικού θέματος.  Ιδιαίτερη αδυναμία στον εαυτό του.

στ) Ο τύπος του υγιεινιστή. Γυμνάζεται ανελλιπώς, πίνει συντηρητικά, κυρίως ελαφρά κόκκινα κρασιά. Παρόλα αυτά του αρέσει η ενασχόληση με το κρασί. Λειτουργεί στερεοτυπικά, επισκέπτεται μόνο συγκεκριμένους οινοποιούς και δύσκολα θα δοκιμάσει κάτι καινούριο. Το κακό είναι ότι σταματά να πίνει μετά το δεύτερο ποτήρι. Ιδιαίτερη αδυναμία στα ήπια Merlot.

ζ) ο τύπος του σνομπ γευσιγνώστη. Θεωρεί ότι έχει την αλάθητη μύτη και το αλάθητο στόμα. Μπορεί να αναγνωρίσει 50 διαφορετικά αρώματα σε κάθε κρασί, και να σου γράψει 5 σελίδες περιγραφή για την entry level ετικέτα του κάθε κτήματος. Ιδιαίτερη αδυναμία στα κρασιά μονόκερους που τα ΄χει δοκιμάσει μόνο αυτός κι έτσι οι υπόλοιποι δεν μπορούν να εκφράσουν γνώμη.

η) ο τύπος του ταξιδεμένου. Έχει γυρίσει τον μισό κόσμο και έχει επισκεφτεί οινοποιεία και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Κάθε φορά που δοκιμάζει ένα κρασί το συγκρίνει με τα κρασιά που έχει δοκιμάσει στα ταξίδια του και θα σου επισημάνει ότι δεν είναι τόσο καλό όσο ότι έχει δοκιμάσει στο 3ο του ταξίδι στην Ιταλία στο οινοποιό του XYZ χωριού. Ιδιαίτερη αδυναμία στο κρασί αλλά και στα ταξίδια.

θ) ο τύπος του hardcore οινόφιλου. Συνήθως ηλικίας άνω των 40, έχει στο κελάρι του περισσότερα κρασιά από τα περισσότερα εστιατόρια. Μπορεί να φαίνεται snob και συνήθως είναι ανοικτός μόνο σε συζητήσεις υψηλού οινικού επιπέδου. Συνήθως έχει εμμονές με συγκεκριμένες οινικές περιοχές (Bordeaux, Bourgogne, Alsace, Tuscan κλπ) και γνωρίζει λεπτομερώς κτήματα και τρύγους. Ιδιαίτερη αδυναμία στο κελάρι του. 


ι) ο τύπος του κοινωνικού οινόφιλου. Έχει πιο πολλούς φίλους στα social media και από τηλεπερσόνες. Ανεβάζει φωτογραφία στο Instagram κάθε φορά που ανοίγει ένα μπουκάλι, κοινοποιεί στο facebook τα winebar και τα εστιατόρια που επισκέπτεται, ανεβάζει κριτικές στο trip advisor, κοινοποιεί σε όλους την μπριζόλα που του σέρβιραν. Ιδιαίτερη αδυναμία στα like.


ια) ο τύπος "αγγαρεία κάνω ποινήν εκτίω". Εργαζόμενος στο χώρο του κρασιού ο οποίος επιστρατεύθηκε για να επανδρώσει το stand κάποιου παραγωγού ή για να κάνει κάποια γευσιγνωσία. Βαριέται που ζει και βγαίνει τόσο στο βλέμμα όσο και στην συμπεριφορά του. Ιδιαίτερη αδυναμία στην γκρίνια.


Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Οινική ανασκόπηση 2017

Άλλη μια χρόνια φτάνει στο τέλος της, κι όπως κάθε χρόνο, κάθε «καθώς πρέπει» οινικό blog θα δημοσιεύσει τα κρασιά των γιορτών, της χρονιάς κλπ. Το Vinologio, όπως ξαναείπα και πέρυσι τυγχάνει πολύ «καθώς πρέπει» blog, οπότε δεν θα μπορούσε να μην δημοσιεύσει μία οινική ανασκόπηση. Τα κρασιά αυτά δοκιμάστηκαν αρκετές φορές μέσα στη χρονιά, σε οργανωμένες γευσιγνωσίες, σε οινοεστιατόρια, σε wine bars, σε εξειδικευμένες κάβες, είτε ακόμη σε εκθέσεις οίνου και  επισκέψεις σε οινοποιεία, σχεδόν πάντα με παρέα έτσι ώστε να ανταλλάσσονται απόψεις και να γίνεται ένας γόνιμος διάλογος γύρω από κάθε ετικέτα. Επίσης κάποια από αυτά τα κρασιά δεν κυκλοφορούν ακόμη στην αγορά. 

Όπως λέω επίσης γράφω κάθε χρονιά το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί πρόταση αγοράς, ούτε έχει σαν σκοπό την ανάδειξη του «πρωταθλητή» των κρασιών. Η ενασχόληση με το κρασί δεν είναι πρωταθλητισμός. Είναι ανταλλαγή απόψεων και μία πρόκληση για βελτίωση τόσο αυτών που δοκιμάζουν, όσο και των παραγωγών. Τονίζω λοιπόν για ακόμη μια φορά ότι το παρακάτω άρθρο αφορά κρασιά που ικανοποίησαν το οινικό γούστο του γράφοντα, είτε γιατί ήταν κάτι το εξαιρετικό, είτε γιατί ήταν κάτι το πρωτόγνωρο (όσο πρωτόγνωρο μπορεί να είναι ένα κρασί). Επίσης το παρακάτω άρθρο δεν αποτελεί την προσπάθεια προώθησης κάποιου οινοποιείου, ή δικτύου διακίνησης (όπως συνηθίζεται τελευταίως).
Τέλος στη λίστα αυτή περιλαμβάνει μόνο ελληνικά κρασιά, και συμμετέχει μόνο ένα κρασί από κάθε οινοποιείο. Διαφορετικά φοβάμαι ότι η λίστα αυτή θα περιείχε κυρίως κρασιά του διεθνή αμπελώνα.


Καμάρα Pure, Nibus Ritinitis 2016



Μια ιδιαίτερη ρετσίνα, με προδιαγραφές orange wine και τρομερά εκφραστικό στόμα που ταιριάζει απόλυτα με την ελληνική κουζίνα. Εκ πρώτης όψεως το θολό, σχεδόν πορτοκαλί χρώμα δε σε προϊδεάζει για το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο μπουκάλι. Στη μύτη κυριαρχούν βότανα και φρύγανα της ελληνικής υπαίθρου (θυμάρι, ρίγανη) αλλά και αρώματα κυρίως πικρών εσπεριδοειδών. Το στόμα είναι ιδιαίτερα πλούσιο και πέρα από τα βότανα και τα εσπεριδοειδή αναγνωρίζει κανείς ώριμα βερίκοκα. Η επίγευση είναι ιδιαίτερα ευχάριστη και μακρά. Συνολικά ένα ιδιαίτερα ισορροπημένο κρασί με ιδιαίτερη γεύση. Βάλτε το δίπλα σε λαδερά, μεζέδες, ψάρια, θαλασσινά, ακόμη και λευκά κρέατα.


Κτήμα Σιγάλας - Καβαλιέρος 2014 

Το έχω ξαναπεί ότι ορισμένες φορές κάποια κρασιά βγαίνουν στην αγορά πολύ πριν να είναι έτοιμα να καταναλωθούν. Το ζήτημα είναι αρκετά περίπλοκο και έχει να κάνει τόσο με την ανωριμότητα της αγοράς, όσο και με τη βιωσιμότητα των οινοποιείων. Εδώ λοιπόν έχουμε ένα κρασί που μόλις άρχισε να ενηλικιώνεται. Χρώμα που πάει προς το ανοικτό χρυσαφί και μύτη χαρακτηριστική της Σαντορίνης, αυστηρή, όπου κυριαρχούν τα εσπεριδοειδή και η ορυκτότητα. Η μαγεία όμως ξεδιπλώνεται όταν το βάλεις στο στόμα, όπου η πολυπλοκότητα και η φινέτσα συναντούν την απόλυτη ισορροπία και το μακρύ τελείωμα. Ένα από τα πλέον απολαυστικά κρασιά που δοκίμασα φέτος. Δυστυχώς όμως ήταν και μία από τις τελευταίες φιάλες.

Κυρ Γιάννη - Αφρώδης Ροζέ Methode Traditionelle 2013



Ένα αφρώδες από 100% ξινόμαυρο που δυστυχώς δεν κυκλοφόρησε ακόμη στην αγορά. Πολύ καλός αφρισμός με επίμονα κορδόνια φυσαλίδων και μύτη με αυτολυτικά αρώματα ζύμης που συμπληρώνονται από ποικιλιακά αρώματα (φράουλας και κόκκινων φρούτων του δάσους). Στο στόμα η οξύτητα ισορροπεί με τα ελάχιστα ζάχαρα και αφήνει μία πολύ μακρά και ευχάριστη επίγευση. 

Κτήμα Αβαντίς - Syrah Freedom 2016

Οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν και παραμένω επιφυλακτικός με τα φυσικά-αθείωτα κρασιά. Κυρίως με ανησυχεί η παλαίωσή τους στο χρόνο και δευτερευόντως με προβληματίζει το ότι δεν είναι όλες οι χρονιές κατάλληλες για την δημιουργία φυσικών κρασιών. Πρέπει το φαινολικό δυναμικό και το αλκοόλ να είναι αρκετά υψηλά, ώστε οι τανίνες και το αλκοόλ να προστατεύουν το κρασί κατά την παλαίωσή του. Το χρώμα είναι βαθύ ρουμπινί με μοβ ανταύγειες, που φανερώνουν την νεαρή του ηλικία. Όταν το δοκίμασα για πρώτη φορά η μύτη ήταν κάπως κλειστή, αναγωγική. Αν του δόσεις όμως λίγο χρόνο η επαφή με το οξυγόνο το ζωντανεύει. Η μύτη πλημμυρίζει από πλούσιο σκουρόχρωμο φρούτο σε ένα ανθικό υπόβαθρο, ενώ το στόμα είναι ζωντανό και συναρπαστικό με κομψές τανίνες και μακρύ τελείωμα. Ξαναλέω ότι είμαι επιφυλακτικός για την παλαίωση του, αλλά ευχαρίστως πίνεται και τώρα. Μία διαφορετική προσέγγιση στην οινοποίηση του Syrah στην Ελλάδα.


Αμπελώνες Θυμιόπουλου - Alta Naoussa 2015

Ο Απόστολος Θυμιόπουλος έχει συνδέσει το όνομά του με το ξινόμαυρο και είναι από τους πρώτους που δοκίμασαν να ξεφύγουν από τις rustique οινοποιήσεις και να δημιουργήσουν ένα νέο στυλ. Όπως είναι προφανές ο Απόστολος είναι ένας τολμηρός οινοποιός που δεν του αρέσει να ακολουθεί την πεπατημένη. Το νέο του οινικό concept η Alta Naoussa, είναι μία διαφορετική Νάουσα από ορεινά αμπελοτόπια. Μιλάμε για ένα κρασί φινετσάτο, αέρινο που θυμίζει τα κρασιά των ορεινών αμπελώνων της Ιταλίας, της Ελβετίας και της Γαλλίας. Το φρούτο είναι ο πρωταγωνιστής με το χαρακτηριστικό μπουκέτο του ξινόμαυρου με βύσσινα και κόκκινα φρούτα του δάσους. Το μέτριο σώμα δε στερείται δομής, ούτε των χαρακτηριστικών τανινών και οξύτητας του ξινόμαυρου. Το τελείωμα χωρίς να είναι μακρύ είναι ιδιαίτερα ευχάριστο. Το κρασί δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, οπότε θα πρέπει να αναμένετε λίγο ακόμη μέχρι να το δοκιμάσετε.    

Οινοποιείο Δαλαμάρα - Entre deux Grêles 2014

Μία φυσική οινοποίηση Νεγκόσκας από μία χρονιά ιδιαίτερα καταστροφική για την περιοχή της Νάουσας με χαμηλό αλκοόλ. Αν την είχα δοκιμάσει τυφλά θα έλεγα ότι θα είχα να κάνω με μία οινοποίηση Βουργουνδίας. Μιλάμε για φινέτσα και ισορροπία πρωτόγνωρα τόσο για την ποικιλία της Νεγκόσκα, όσο και για την Νάουσα εν γένει. Μία υποψία Brett στην μύτη κάνει το αποτέλεσμα πιο πολύπλοκο χωρίς να γίνεται ενοχλητική. 

Πιερία Ερατεινή - Ερατεινές Ευχές Ερυθρός 2009

Όπως έχω πει πολλές φορές, οι οινόφιλοι συνήθως εστιάζουμε στις κορυφαίες ετικέτες των κτημάτων και αγνοούμε πολλά διαμάντια από τις εισαγωγικές τους ετικέτες. Ξανακοιτάζοντας τις σημειώσεις μου για αυτό το κρασί βλέπω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κρασί με έντονο ερυθρό ρουμπινί χρώμα, υπερσυμπυκνωμένη μύτη όπου κυριαρχούν κόκκινα φρούτα και δαμάσκηνα με νύξεις μπαχαρικών. Τα αρώματα της μύτης περνάνε και στο στόμα όπου η παλέτα συμπληρώνεται με νύξεις σοκολάτας-κακάο, και μπαχαριών. Το βαρέλι έχει ενσωματωθεί πλήρως στο κρασί. Αξιοσημείωτη η ισορροπία τανινών-αλκοόλ-οξύτητας. Η επίγευση είναι ιδιαίτερα μακρά και ευχάριστη.


Κτήμα Πατεριανάκη - Μελισσινός 2004

Η ετικέτα επάνω γράφει Οίνος Παλαίωσης, αλλά δεν νομίζω ότι όταν εμφιάλωναν αυτό το κρασί οι άνθρωποι του Κτήματος Πατεριανάκη πίστευαν ότι θα αντέξει τόσο καλά στο χρόνο. Πρώτη θετική έκπληξη ο φελλός ο οποίος ήταν σε άριστη κατάσταση. Στο ποτήρι το χρώμα ήταν βαθύ πορφυρό με πορτοκάλι μηνίσκο. Η επόμενη έκπληξη έρχεται πλησιάζοντας το κρασί στη μύτη. Αρώματα βουτύρου, κακάο και αποξηραμένων φρούτων (δαμάσκηνο και βύσσινο) δίνουν μία τεράστια πολυπλοκότητα. Το στόμα ακολουθεί τη μύτη, αλλά τα φρούτα βγαίνουν πιο φρέσκα. Η έντονη οξύτητα ισορροπεί με τις μαλακές τανίνες και το αλκοόλ και η επίγευση είναι ευχάριστη και μακρά. Συνολικά μία αποκάλυψη!

Οικονόμου - Σητεία 1999

Άλλο ένα αντισυμβατικό κρασί. Το χρώμα μπορεί να φαίνεται κουρασμένο με έντονα κεραμιδί μηνίσκο, η μύτη όμως είναι ιδιαίτερα ζωντανή και πολύπλοκη με ώριμα φρούτα, σε ένα υπόβαθρο από ανθικά και βοτανικά αρώματα. Στόμα συμπυκνωμένο, θερμό αλλά και φινετσάτο ταυτόχρονα, όχι πληθωρικό αλλά έντονο, τέλεια ισορροπημένο. Το βαρέλι σχεδόν δεν υπάρχει, τόσο στο στόμα, όσο και στη μύτη, συμβάλλοντας στην κομψότητα του κρασιού. Ιδιαίτερα μακρύ και ευχάριστο τελείωμα. Νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλο ανάλογο κρασί σε ολόκληρη την Ελλάδα.


Τσάνταλης - Επιλεγμένη Ραψάνη 1995

Ένα κρασί για σεμινάριο παλαίωσης. Χρώμα βαθύ πορφυρό με τον μηνίσκο να πορτοκαλίζει ελάχιστα. Στη μύτη μια τρομερή πολυπλοκότητα και ένταση, όπου το φρούτο, τα μπαχαρικά και η γλυκόριζα συμπληρώνονταν από γήινα αρώματα (μανιτάρια, forest floor). Στο στόμα μία τρομερή ισορροπία και φινέτσα με την οξύτητα να υποστηρίζει το σώμα και το αλκοόλ. Η επίγευση ήταν τρομερά μακρά και ευχάριστη. Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλες φιάλες διαθέσιμες στο οινοποιείο, αλλά αν το βρείτε κάπου καλοσυντηρημένο μην διστάσετε να το αγοράσετε. Δε νομίζω όμως ότι αξίζει να το ρισκάρει κάποιος με περαιτέρω παλαίωση. Καλύτερα να το απολαύσετε έτσι όπως είναι τώρα. Δεν μπορεί να γίνει καλύτερο.

Υστερόγραφο

Το παραπάνω άρθρο επ’ ουδενί λόγο δεν αποτελεί πρόταση αγοράς. Αποτελεί μια προσωπική οινική καταγραφή. Η δική μου πρόταση είναι να δοκιμάσετε όσα περισσότερα ελληνικά κρασιά μπορείτε και να βρείτε ποια ταιριάζουν στο προσωπικό σας γούστο.